خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

علم‌الاسماء و صورت‌الهی‌

 


اشاره:


بحث‌اسماء در تاریخ‌را می‌توان‌به‌اسم‌شناسی‌تاریخی‌یا علم‌الاسمای‌تاریخی‌ـ فرهنگی‌تعبیر كرد. مسئله‌تلقی‌اسماء در تصوف‌نظری‌چنانكه‌محیی‌الدین‌ابن‌عربی‌در فصوص‌الحكم‌در میان‌می‌آورد، در زمره‌بحث‌اسماء است‌. و در این‌بحث‌همانطوریكه‌ عالم‌مظهر اسماء است‌، آدم‌نیز مظهر اسماء به‌شمار می‌رود. این‌بحث‌نخست‌در «حكمت‌انسی‌» به‌پیدایی‌آمد. عرفا با التزام‌قرآن‌و روایات‌، اساس‌این‌بحث‌را طرح‌افكندند. آنان‌دریافتند كه‌ذات‌واحد در عین‌وحدت‌می‌تواند به‌اسماء متعدد متصف‌شود.
اهمیت‌این‌مسئله‌در آن‌است‌كه‌بعد از طرح‌اسماء، این‌مسئله‌مطرح‌می‌شود كه‌هر چیزی‌كه‌در عالم‌وجود است‌مظهر اسمی‌از اسماست‌. به‌این‌طریق‌ربط‌بین‌علت‌و معلول‌كه‌آنها به‌این‌اصطلاح‌تعبیر نمی‌كنند مشخص‌می‌شود. عرفا در ربط‌معلول‌به‌علت‌طرح‌فاعل‌بالتجلی‌كردند و علیت‌را به‌تجلی‌تبدیل‌كردند و تجلی‌بیانگر رابطه‌قیومیت‌است‌كه‌حق‌با مظاهر اسماء خود دارد.
بنابراین‌در نظر عرفا ربط‌موجودات‌به‌حق‌، ربط‌قیومیت‌است‌و به‌عبارت‌دیگر، مخلوقات‌عبارتند از تجلی‌خداوند در مظاهر اسماء كه‌از آن‌فلاسفه‌به‌ماهیات‌و عرفا به‌«اعیان‌ثابته‌» تعبیر می‌كنند. از اینجا «عین‌ثابت‌» همان‌صورت‌اسماء است‌از نظر عرفا. پس‌«صورت‌» در اصطلاح‌و تعبیر عرفانی‌عبارت‌است‌از مظهر، و هر مرتبه‌از عوالم‌«صورت‌» محسوب‌می‌شود نسبت‌به‌عالم‌بالاتر. و آن‌عالم‌بالا در حكم‌معنی‌و جان‌و مظهر عالم‌پایین‌تلقی‌می‌گردد. در میان‌اسماء، «الله‌» اسم‌اعظم‌است‌و انسان‌، اعظمِ مظاهر نسبت‌به‌اسم‌«الله‌» است‌.

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

حكمت اُنسی و زیبایی شناسی‌عرفانی هنراسلامی

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 60996397