خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

در منقبت‌ حضرت‌ عبّاس‌ (عليه‌السلام‌)

 


اشاره:



آوارة‌ غربت‌ نتوان‌ ديد صنم‌ را خواهم‌ كه‌ دگر بتكده‌ سازند حرم‌ را

نازم‌ به‌ صنم‌خانه‌ كه‌ شاهانِ جهانْجوي‌ هم‌ بر درِ آن‌ خانه‌ گذارند حشم‌ را

چون‌ فاش‌ شد آخر كه‌ هم‌ از خلق‌ گرفتند بي‌فايده‌ از خلق‌، نهفتند ارم‌ را

سهل‌ است‌ كه‌ عشّاق‌ ز بيداد ننالند زين‌ قوم‌، محبّت‌ طلبد ذوقِ ستم‌ را

لرزد دلم‌ از گريه‌ به‌ حالِ فلك‌، آري‌ در باديه‌ از سيل‌، خطرهاست‌ خِيم‌ را

در راه‌ وفا بس‌ كه‌ بود پويه‌ به‌ سرْ شرط‌ چشم‌ از دل‌، و از ديده‌ فكنديم‌ قدم‌ را

گر بر خود از اين‌ فخر ببالم‌ كه‌ غم‌ از كيست‌ بر همنفسان‌ تنگ‌ كنم‌ خلوتِ غم‌ را

تا خسته‌دل‌ از قحط‌ مي‌ و فرقت‌ يارم‌ رنگ‌ است‌ ز خوناب‌ جگر بر مژه‌ نم‌ را

كو بادة‌ سيّال‌ كه‌ فيضش‌ ز رواني‌ از لونْ بصر را رسد، از رايحه‌ شم‌ را

كو يار هنرور كه‌ به‌ خلوتكدة‌ انس‌ از هوش‌ به‌ دزدي‌ ببرد شيوة‌ رم‌ را

حاشا كه‌ ز غم‌ نالم‌، اگر غم‌، غمِ عشق‌ است‌ پيوند نشاط‌ است‌ بدين‌ زمزمه‌، دم‌ را

غم‌ كاسة‌ سم‌ بود، فكندند در آن‌ خاك‌ وان‌ خاك‌ تبه‌ كرد گواراييِ سم‌ را

اين‌ چرخ‌ ستمگر كه‌ چو من‌ غرقة‌ خون‌ باد! با يكدگر آميخت‌ دوصد گونه‌ الم‌ را

گويند كه‌ با دستِ تهي‌، عشق‌ وبال‌ است‌ افتاده‌ بر اين‌ قاعده‌ اِجماع‌ اُمم‌ را

خون‌ مي‌خورم‌ از ذوق‌، و تو داني‌ كه‌ بدين‌ خورد بر مائده‌ سيري‌ نتوان‌ داد شكم‌ را

در چشم‌ شب‌ و روز، ندانم‌ ز چه‌ زشت‌ است‌ خوش‌ كردم‌ اگر طرّه‌ و رخسار صنم‌ را؟

بر شحنة‌ مرّيخ‌ ندانم‌ ز چه‌ تلخ‌ است‌ دل‌ دادم‌ اگر مطربة‌ زُهره‌ نغم‌ را؟

بالجمله‌ دگر با خودم‌ از خويش‌ حديثي‌ است‌ كز صدق‌ و صفا، مايه‌ دهد صبح‌ دوم‌ را

نازم‌ به‌ كمال‌ خود و بر خود نفزايم‌ آثار در و بامِ صناديدِ عجم‌ را

گوهر نه‌ به‌ كان‌، كان‌ به‌ گهر، رويْشناس‌ است‌ بر فرّخيِ ذات‌، دليلم‌ اَب‌ و عَم‌ را

آباي‌ مرا تيغ‌، و مرا كلك‌ به‌ ساز است‌ دستي‌ است‌ جداگانه‌ به‌ هر كار، هِمم‌ را

درياب‌ كز الماس‌ بود جوهر تيغم‌ هرچند به‌ هم‌ برزده‌ بيني‌، دَم‌ و خَم‌ را

آن‌كس‌ كه‌ شناساييِ آهن‌ بودش‌ خوي‌ جوهر نگرد تيغ‌ فروريخته‌ دم‌ را

كو بلبل‌ شيراز و كجا طوطي‌ آمل‌ تا پايه‌ بسنجيم‌ نواسنجي‌ هم‌ را؟

لا بلكه‌ اگر خواهم‌ از اين‌ هر دو سخنور تحسين‌، روشِ كلكِ دل‌آشوب‌ رقم‌ را

خاص‌ از پي‌ كسبِ شرف‌ مدحْ طرازي‌ از هم‌ بربايند به‌ پرخاش‌، قلم‌ را

فرماندة‌ اقليمِ كمالم‌، نكنم‌ جمع‌ لعل‌ و دُر، و فيل‌ و فرس‌، و كوس‌ و علم‌ را

آزاده‌روي‌ در نظرم‌ خوار و زبون‌ كرد توقيع‌ جهانبخشيِ شاهانِ عجم‌ را

سيم‌ و زر و لعل‌ و گهر آن‌ به‌ كه‌ از اين‌ چار اوتاد بود طالعِ توفيق‌ كرم‌ را

بي‌وعده‌ به‌ درويش‌ بده‌ وايه‌ ، وگرنه‌ سيماي‌ سراب‌ است‌ در اين‌ راه‌، نَعَم‌ را

همّت‌ نكشد ننگِ نكوناميِ احسان‌ برخيز و به‌ بازيچه‌ فرو ريز دِرم‌ را

رو همّت‌ از آن‌ تشنه‌جگر جوي‌ كه‌ از مهر بر تشنگي‌ شاه‌، فدا ساخته‌ دم‌ را

عباس‌ علمدار كه‌ فرجامِ شكوهش‌ بازيچة‌ طفلانْ شمرد شوكتِ جم‌ را

آن‌ شير قوي‌پنجه‌ كه‌ گرديده‌ ز بيمش‌ داير، تبِ ديگر، تبِ شيران‌ اَجم‌ را

آن‌ راد كه‌ رد ساخته‌ بر خاكْنشينان‌ آوردة‌ كان‌ را، و برونْ دادة‌ يم‌ را

حاجت‌ به‌ قسم‌ نيز نمانده‌ است‌، وگرنه‌ هر دم‌ به‌ عطايش‌ خورد انصاف‌، قسم‌ را

از بس‌ كه‌ به‌ نام‌آوريِ شيوة‌ انصاف‌ پرداخته‌ از نام‌ ستم‌، حرف‌ و رقم‌ را

هر شب‌ فلك‌ از دور به‌ انجم‌ بنمايد كاين‌ خوابگه‌، آن‌ خانه‌برانداز ستم‌ را

خوابش‌ به‌ شبستانِ حسين‌ بن‌ علي‌ بين‌ درياب‌ به‌ پهلوي‌ هم‌، آرامش‌ هم‌ را

اين‌ هر دو گهر را ز دو سو يك‌ گهر آمد چون‌ نيست‌ جدايي‌ ز صدف‌، گوهر و يم‌ را

نسّاب‌ نيارد كه‌ كنم‌ منع‌ ز عبّاس‌ فرزندي‌ شاهنشهِ بطحي‌ و حرم‌ را

اي‌ هم‌گهرِ ختمِ رسل‌! گِرد تو گردم‌ چندانكه‌ كنم‌ چلقد تن‌، ظلّ عَلَم‌ را

حاشا كه‌ لب‌ از مدح‌ تو خاموش‌ پسندم‌ نسيان‌ زده‌ ره‌، روي‌ سيه‌باد هرم‌ را

شد تازه‌ دم‌ بندگي‌ام‌ جلوه‌گري‌هاست‌ عنوانِ نمايش‌ ز حدوث‌ است‌ قدم‌ را

از كودكي‌ام‌ درس‌ ولاي‌ تو روان‌ است‌ داني‌ خود از اين‌ بيش‌ كه‌ گفتم‌ به‌ تو كم‌ را

در صومعة‌ مدح‌ تو بهرِ طلبِ فيض‌ محراب‌ دعا ساخته‌ام‌ وجهِ اَتم‌ را

فرزانه‌ حكيمم‌ من‌، و مدحتگرِ شاهم‌ در شعر، ز من‌ جويْ براهين‌ حكم‌ را

اندر نظرم‌ صورتِ يك‌ معنيِ خاص‌ است‌ مضمون‌ دعاي‌ تو و مفهوم‌ اهم‌ را

تا رسم‌ نباشد به‌ هوا بيضه‌ نهادن‌ كبكان‌ خرامنده‌ و زاغان‌ دُژم‌ را

بادا علمت‌ كبك‌ خرامنده‌ و گردون‌ چون‌ بيضه‌ ز پرچم‌ ته‌ پرباد علم‌ را

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 60404471