خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

در منقبت‌ سومين‌ امام‌ (عليه‌السلام‌)

 


اشاره:



ابرْ اشكبار و ما خجل‌ از ناگريستن‌ دارد تفاوت‌، آب‌ شدن‌ تا گريستن‌

فوّاره‌وار، اشك‌ ز فرقم‌ جهد به‌ هجر گم‌ كرده‌ راه‌ چشم‌ به‌ شبها گريستن‌

از ضبطِ گري‌ حالي‌ من‌ شد كه‌ مجملاً رنجي‌ است‌ سخت‌ حوصله‌فرسا گريستن‌

مَردم‌ گرم‌ ز دور شناسند، دور نيست‌ دارد چو سيل‌ در دلم‌ آوا گريستن‌

از رشك‌ شمع‌ سوختم‌، اندازه‌دان‌ كسي‌ است‌ خوش‌ جمع‌ كرده‌ سوختني‌ با گريستن‌

پنهان‌ دهند وايه‌ به‌ يارانِ تنگدست‌ دارم‌ نهفته‌ بر لبِ دريا گريستن‌

نگذشت‌ آب‌ تا ز سر، اينم‌ هراس‌ بود كارد چه‌ فتنه‌ بر سرم‌ آيا گريستن‌

خوش‌ درگرفته‌ صحبتِ من‌ با گداختن‌ خوشْ صاف‌ گشته‌ الفتِ من‌ با گريستن‌

گويي‌ در اهتمام‌ دل‌ و ديدة‌ من‌ است‌ پنهان‌ به‌ خون‌ طپيدن‌ و پيدا گريستن‌

گوئيم‌ و گفته‌ را به‌ تو خاطرنشان‌ كنيم‌ باقي‌ است‌ بعد مرگ‌ به‌ سيما گريستن‌

ما را به‌ مسلكِ اثرِ خامة‌ قضا در سرنوشت‌ بود مُهيّا گريستن‌

ناگه‌ از آن‌ شتاب‌ كه‌ اندر به‌ ذات‌ اوست‌ كرد آن‌ اساس‌ را ته‌ و بالا گريستن‌

سرزد ز جوش‌ گريه‌ چنين‌، ورنه‌ خود در اصل‌ امشب‌ نبود مُردن‌ و فردا گريستن‌

نشگفت‌ گر به‌ قاعده‌ مستوفيانِ كار از ما طلب‌ كنند پس‌ از ما گريستن‌

خواهم‌ به‌ خواندنِ غزلِ عاشقانه‌اي‌ بر رهگذارِ دوستْ به‌ غوغا گريستن‌


تجديد مطلع‌

گفتي‌ كشم‌ به‌ علّت‌ بيجا گريستن‌ مُردنْ هزار بار به‌ از ناگريستن‌

اندوه‌ و خوشدلي‌ نشناسيم‌، كار ماست‌ يا خنده‌ بر سحاب‌ زدن‌، يا گريستن‌

دارم‌ به‌ ذوق‌ جلوة‌ حسنِ برشته‌اي‌ نقشي‌ كشيدن‌ و به‌ تمنّا گريستن‌

خون‌ در دلم‌ فكند غمت‌، گرنه‌ وام‌ بود خواهد چرا ز من‌ به‌ تقاضا گريستن‌

در مغز دانشم‌، شرر اندا گداختن‌ در تار دامنم‌، گُهرآما گريستن‌

بود آتشي‌ به‌ دل‌ ز فغان‌، تيز كردمش‌ تا در ضمير نگذرد الّا گريستن‌

در گريه‌ درگرفتن‌ زان‌ روي‌ تابناك‌ پروين‌ فشاندن‌ است‌ و ثُريّا گريستن‌

تا با دلم‌ چه‌ كرد، همي‌ گريم‌ و خوشم‌ كز من‌ نمي‌كند به‌ دلت‌ جا گريستن‌

اين‌ است‌ گر سرايتِ زهرِ عتاب‌ تو خواهد فلك‌ به‌ مرگِ مسيحا گريستن‌

هر قطره‌ اشكم‌ آينة‌ رونماي‌ توست‌ بتخانة‌ من‌ است‌ همانا گريستن‌

ناچار، صبح‌ ميرد اگر شب‌ به‌ سر برد با شمع‌ فخر چيست‌ به‌ دعوي‌' گريستن‌؟

از دل‌، غبار شكوه‌ به‌ شستن‌ نمي‌رد گفتن‌ مُكدّر است‌ و مُصفّا گريستن‌

حاشا كه‌ بر زبان‌ منش‌ گريه‌ رو دهد تاوان‌ ز من‌ ربوده‌ به‌ يغما گريستن‌

گويند در طلوعِ سهيل‌ است‌ قطعِ سيل‌ ما را فزود زان‌ رُخِ زيبا گريستن‌

بي‌ گريه‌ هيچگاه‌ نه‌اي‌، غالب‌! اين‌ چه‌ خوست‌؟ خود بي‌ تو هيچگاه‌ مبادا گريستن‌

هان‌ مطلعي‌ دگر كه‌ بر آهنگ‌ اين‌ غزل‌ كردم‌ به‌ چشم‌ خويش‌ تماشا گريستن‌


تجديد مطلع‌

گردد مگر به‌ حيله‌ دوبالا گريستن‌ خواهد دلم‌ به‌ طالع‌ جوزا گريستن‌

جنس‌ شفاعتي‌ به‌ سُلَم‌ مي‌توان‌ خريد امروز بايد از پي‌ فردا گريستن‌

معذوري‌ ار ز حادثه‌ رنجي‌، از آنكه‌ نيست‌ از نازكي‌ به‌ طبع‌ گوارا گريستن‌

مسكين‌ نديده‌اي‌ ز مغانْ شيوه‌ با نوان‌ در خوابگاهِ بهمن‌ و دارا گريستن‌

ديوانگي‌ است‌ عربده‌، كوته‌ كنم‌ سخن‌ فرخ‌ بود گريستن‌ اما گريستن‌

كفر است‌ كفر، در پي‌ روزي‌ شتافتن‌ ننگ‌ است‌ ننگ‌، در غم‌ دنيا گريستن‌

گاهي‌ به‌ داغ‌ شاهد و ساقي‌ گداختن‌ گاهي‌ به‌ مرگ‌ مامك‌ و بابا گريستن‌

بايد به‌ درد هرزه‌ گرستن‌ دگر گريست‌ بيجا گريستيم‌ و دريغا گريستن‌

چون‌ موجة‌ سرشك‌ هما شهپري‌ نكرد گو باش‌ هم‌ نشيمن‌ عنقا گريستن‌

رشك‌ آيدم‌ به‌ ابر كه‌ در حد وسع‌ اوست‌ بر خاك‌ كربلاي‌ معلّا گريستن‌

رفت‌ آنچه‌ رفت‌، بايدم‌ اكنون‌ نگاه‌ داشت‌ از بهرِ نورِ ديدة‌ زهرا گريستن‌

آن‌ خضر تشنه‌لب‌ كه‌ چو از وي‌ سخن‌ رود در راه‌ برخورَد ز تپش‌ با گريستن‌

گويند چشمْروشني‌ ديده‌، ماه‌ و مهر نازد به‌ ماتمِ شه‌ والا گريستن‌

باران‌ رحمتي‌ كه‌ به‌ انداز شست‌وشو دارد به‌ روسياهي‌ اعدا گريستن‌

پاس‌ ادب‌ نخواست‌ كز اعجاز دم‌ زند بر مرگ‌ شاه‌ داشت‌ مسيحا گريستن‌

وقت‌ شهادتش‌ به‌ صفِ قدسيان‌ فتاد از اضطراب‌ آدم‌ و حوا گريستن‌

خود را نديد زان‌ لبِ نوشين‌ به‌ كام‌ خويش‌ زيبد به‌ شوربختيِ دريا گريستن‌


مزد شفاعت‌ وصلة‌ صبر و خونْبها چيزي‌ ز كس‌ نخواسته‌ الّا گريستن‌

اي‌ آنكه‌ در حرم‌ حجرالاسود از غمت‌ دارد به‌ خود نهان‌ چو سويدا گريستن‌

سيماي‌ ماتم‌ تو ستايم‌ كه‌ زين‌ شرف‌ شد روشناسِ ديدة‌ حورا گريستن‌

رضوان‌ به‌ آبياريِ گلشن‌ نمي‌رود وامانده‌ در گريستن‌ و واگريستن‌

با خاكيان‌ به‌ جنگم‌ و ز افلاكيان‌ به‌ رشك‌ خواهم‌ بر آستان‌ تو تنها گريستن‌

طرفي‌ نبست‌ با همه‌ شور از عزاي‌ تو گريد به‌ پيشِ ايزدِ دانا گريستن‌

چون‌ رزقِ غيب‌، دردِ تو را عام‌ كرده‌اند سرمي‌زند ز مؤمن‌ و ترسا گريستن‌

چون‌ شحنة‌ غم‌ تو به‌ رسمِ خراج‌ خواست‌ از ساكنانِ خطة‌ غبرا گريستن‌

هركس‌ به‌ چشم‌ بس‌ كه‌ پذيرفت‌ اين‌ برات‌ قسمت‌ نيافت‌ بر همه‌ اعضا گريستن‌

غالب‌ منم‌ كه‌ چون‌ به‌ طرازِ ثناي‌ شاه‌ سنجم‌ ز غصّه‌ در دمِ انشا گريستن‌

گويند قدسيان‌ كه‌ ورق‌ را نگاهدار! از تو گُهر فشاندن‌ و از ما گريستن‌

من‌ خود خجل‌ كه‌ حقِّ ستايش‌، ادا نشد اين‌ است‌ چون‌ ثنا، چه‌ بود تا گريستن‌

شه‌ فارغ‌ از ثنا و عزا، وانگهي‌ به‌ دهر صدجا سخنْ سرودن‌ و صدجا گريستن‌

در مدح‌، دلپذير بود تا نفس‌ زدن‌ در نوحه‌، ناگزير بود تا گريستن‌

جز در ثناي‌ شاه‌ مبادا نفس‌ زدن‌ جز در عزاي‌ شاه‌، مبادا گريستن‌

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 60825333