خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

قصيده ضريحيه‌

 

اشاره:


بيا در كربلا تا آن‌ ستمكش‌ كاروان‌ بيني‌ كه‌ در وي‌، آدمِ آل‌ عبا را ساربان‌ بيني‌

نباشد كاروان‌ را بعد غارت‌، رخت‌ و كالايي‌ ز بارِ غم‌ بود گر ناقه‌ را محملْ گران‌ بيني‌

نبيني‌ هيچ‌ بر سر، خازنانِ گنجِ عصمت‌ را مگر در خاربنها تار و پودِ طيلسان‌ بيني‌

همانا سيل‌ آتش‌ برده‌ بنگاه‌ غريبان‌ را كه‌ هرجا پاره‌اي‌ از رخت‌، و موجي‌ از دخان‌ بيني‌

ببيني‌ چشمه‌اي‌ از آب‌ و چون‌ جويي‌ كنارش‌ را ز خونِ تشنه‌كامان‌، چشمة‌ ديگر روان‌ بيني‌

ز تابِ مهرِ گيتي‌سوز، خط‌ جادة‌ ره‌ را بسان‌ ماهي‌ افتاده‌ بر ساحلْ تپان‌ بيني‌

زميني‌ كش‌ چو فرسايي‌، قدم‌ بر آسمان‌ سايي‌ زميني‌ كش‌ چو گردي‌، پا به‌ فرقِ فرقدان‌ بيني‌

به‌ هر گامي‌ كه‌ سنجي‌، حوريان‌ را مويه‌گر سنجي‌ به‌ هر سويي‌ كه‌ بيني‌، قدسيان‌ را نوحه‌خوان‌ بيني‌

ببيني‌ سرخوش‌ خواب‌ عدم‌، عبّاس‌ غازي‌ را نه‌ مشكش‌ در خمِ بازو، نه‌ تيرش‌ در كمان‌ بيني‌

علم‌ بنگر به‌ خاك‌ رهگذار افتاده‌ گر خواهي‌ كه‌ بر روي‌ زمين‌ پيدا، نشان‌ كهكشان‌ بيني‌

هجومِ خستگان‌ و سوز و ساز نوگرفتاران‌ نوآئينْ بزمِ طويِ قاسمِ ناشادمان‌ بيني‌

نمي‌بيني‌ كه‌ چون‌ جان‌ داد از بيداد بدخواهان‌ علي‌اكبر كه‌ همچون‌ بخت‌ بدخواهش‌ جوان‌ بيني‌

گرفتم‌ كاين‌ همه‌ بيني‌، دلي‌ داري‌ و چشمي‌ هم‌ به‌ خونْ آغشته‌ نازكْپيكرِ اصغر، چسان‌ بيني‌؟

چه‌ دندان‌ در جگر افشرده‌ باشي‌، كاندران‌ وادي‌ حسين‌ بن‌ علي‌ را در شمار كشتگان‌ بيني‌

نياري‌ گر، در آن‌ كوشي‌ كه‌ پايش‌ در ركاب‌ آري‌ نبيني‌ گر، خود آن‌ خواهي‌ كه‌ دستش‌ بر عنان‌ بيني‌

تني‌ را كِشْ رَگِ گُلْ خار بودي‌، بر زمين‌ يابي‌ سري‌ را كِش‌ ز افسرْ عار بودي‌، بر سنان‌ بيني‌

نگه‌ را زان‌ دو ابرو، روبرو در خونْ تپان‌ داني‌ هوا را زان‌ دو گيسو، سو به‌ سو عنبرفشان‌ بيني‌

سنان‌ با نيزه‌ پيوندد، همي‌ زين‌ رو عجب‌ نبود كه‌ ني‌ را از گره‌، پيوسته‌ در بند فغان‌ بيني‌

گر از آهن‌ بود، گو باش‌، غم‌ بگدازد آهن‌ را سنان‌ را هم‌ ز بي‌تابي‌، چو مژگانْ خونچكان‌ بيني‌

شهادت‌ خود ضمانت‌ نيست‌، ليك‌ از روي‌ آگاهي‌ پي‌ آمرزشِ خلق‌، اين‌ شهادت‌ را ضمان‌ بيني‌

همين‌ فرداست‌ تا توقيع‌ آمرزش‌ روان‌ گردد مرنج‌ از ناروايي‌، گر درنگي‌ در ميان‌ بيني‌

وگر تاب‌ شكيبايي‌ نداري‌، ديده‌ در ره‌ نه‌ كه‌ هم‌ امروز از بخشايشِ فردا نشان‌ بيني‌

بود تا تكيه‌گاه‌ ناز، آمرزشْپژوهان‌ را ضريحي‌ سوي‌ هند از خاك‌ آن‌ مشهد، روان‌ بيني‌

تعالي‌الله‌! ضريحِ فرّخِ فرخنده‌ فرجامي‌ كه‌ فرتابِ فروغِ فرّخي‌، از وي‌ عيان‌ بيني‌

به‌ هنگامي‌ كه‌ حمّالان‌ نهند از دوش‌ در راهش‌ دمي‌ بنشين‌ كه‌ گِردش‌، گَردشِ هفتْ آسمان‌ بيني‌

ضيايي‌ زان‌ زيارتگاه‌ بر روي‌ زمين‌ بارد كه‌ خاك‌ لكهنو را مردمِ چشمِ جهان‌ بيني‌

برانگيزد قيامتْ مردگان‌ را، اين‌ قيامت‌ بين‌ كه‌ از فيض‌ و رودش‌ در تن‌ هر ذرّه‌ جان‌ بيني‌

جز آن‌ بي‌ دست‌ و پا كز خاك‌ نتواند كه‌ برخيزد به‌ استقبالْ تازان‌، اهلِ شهر از هر كران‌ بيني‌

نفس‌ در سينه‌، داغ‌ از تابشِ تابنده‌ خور داني‌ محل‌ بر خلق‌، تنگ‌ از موكبِ شهزادگان‌ بيني‌

سواران‌ همچو مهرِ آسمان‌، زرّين‌ سَلَبْ يابي‌ هيونان‌ چون‌ ثُريّا، گوهرين‌ برگُستوان‌ بيني‌

به‌ ره‌ رفتن‌، هجومِ گوهرآگينِ طيلسانان‌ بين‌ كه‌ بر روي‌ زمين‌، چرخِ ثوابت‌ را روان‌ بيني‌

هجومِ خاكيان‌ ديدي‌، سپس‌ گرديده‌ بربندي‌ سُروشان‌ را به‌ اندازِ ثنا، شيوابيان‌ بيني‌

به‌ والاپايه‌ نام‌آورْ سروشان‌ در ثنا خواني‌ سميِّ رحمةً للعالمين‌ را همزمان‌ بيني‌

محيطِ داد و دين‌، سيّد محمّد كز فرهمندي‌ مر او را در جهانِ آگهي‌، صاحبقران‌ بيني‌

نژادِ خسرو «الفقر فخري‌» گوي‌ را نازم‌ كز استغنا به‌ درويشي‌ درشْ سلطانْنشان‌ بيني‌

ز هر جزوِ ضريحِ اقدس‌ و دست‌ همايونش‌ كفِ رضوان‌ و مفتاحِ درِ باغِ جنان‌ بيني‌

چو يابي‌ خواجه‌ را در ره‌، چه‌ نيكو راهبر يابي‌ چو بيني‌ هديه‌ را بر كف‌، چه‌ فرّخْ نورهان‌ بيني‌

سفالي‌ بيني‌ از ريحانِ فردوسِ برين‌، كاينك‌ به‌ باغ‌ جم‌ حشم‌ واجد علي‌ شاهش‌ مكان‌ بيني‌

مگر در خواب‌ دادند آگهي‌ سلطان‌ عالم‌ را كه‌ سوي‌ شاه‌ از پيشِ شهنشاه‌، ارمغان‌ بيني‌

طريق‌ پيشوايان‌ وحي‌ و الهام‌ است‌، وخاصان‌ را بود خوابي‌ كه‌ تعبيرش‌ به‌ بيداري‌، همان‌ بيني‌

حجابي‌ در ميان‌ بنده‌ و حق‌ نيست‌ پندارم‌ در آنجا آشكار است‌ آنچه‌ اينجا در نهان‌ بيني‌

رواني‌ تشنة‌ گفتار من‌ دارد شنيدن‌ را قلم‌ را بعد از اين‌ در مدح‌ خاقان‌، ترزبان‌ بيني‌

نهفته‌ دانيِ شاه‌، آشكارا شد، روا باشد دلش‌ را گر بدين‌ آهنگ‌ بر من‌ مهربان‌ بيني‌

نشاط‌اندوزي‌ سلطان‌ دانادل‌، عجب‌ نبود ز رقصي‌ كاندر اين‌جا خامه‌ام‌ را در بنان‌ بيني‌

رسد پيش‌ از رسيدن‌، نظمِ غالب‌ در نظرگاهش‌ لبش‌ را در سخن‌ همچون‌ كَفَش‌ گوهرفشان‌ بيني‌

نبيند عرض‌ لشكر، ورنه‌ صف‌ در صف‌، سپاهش‌ را ز ميدانِ اوده‌ تا بيشة‌ مازندران‌ بيني‌

بيابان‌ را نه‌ لشكر، بلكه‌ طوفان‌ در ره‌انگاري‌ دليران‌ را نه‌ توسن‌، بلكه‌ صرصرْ زيرِ ران‌ بيني‌

بدان‌ قانع‌ نخواهي‌ بود ار گنجينة‌ سلطان‌ كه‌ در وي‌ گنج‌ باد آورد و گنج‌ شايگان‌ بيني‌

چه‌ پرسش‌ داري‌ از خازن‌ كه‌ خود بر طاق‌ نسيانش‌ دوصد جا حاصلِ صدسالة‌ دريا و كان‌ بيني‌

جهاندارا! به‌ كاخي‌ كان‌ طلسمِ فيضْ جا دارد نشانِ سجدة‌ من‌ نيز هم‌ بر آستان‌ بيني‌

ور آن‌ قدسي‌ زيارتگاه‌ بام‌ كعبه‌ را ماند ز چشم‌ دجله‌ريزِ من‌، در آنجا ناودان‌ بيني‌

چه‌ گويم‌ چون‌ همي‌ دانم‌ كه‌ مي‌داني‌ و نپسندي‌ كه‌ سعي‌ام‌ در سرانجامِ ستايش‌، رايگان‌ بيني‌

كمالش‌ را طرازِ نازشِ عين‌اليقين‌ بخشي‌ سخنور را گر از خود التفاتي‌ در گمان‌ بيني‌

خدايا! تا بهاري‌ و خزاني‌ هست‌ گيتي‌ را بهارِ دولتِ خود را به‌ گيتي‌، بي‌خزان‌ بيني‌

ز بخششهاي‌ يزدان‌، آنچه‌ بايد يافت‌، آن‌ يابي‌ ز تابشهاي‌ اختر، آنچه‌ شايد ديد، آن‌ بيني‌

جهان‌سوزي‌ است‌ آئين‌ مهر را در كشورآرايي‌ تو ماه‌ چارده‌ باشي‌ و دشمن‌ را كتان‌ بيني‌

گر از روي‌ غضب‌، ناچخ‌ به‌ سوي‌ دشمن‌ اندازي‌ سنان‌ را همچو منقار هما بر استخوان‌ بيني‌

چرا گويم‌ كه‌ تا ديروز يابي‌ مهر تابان‌ را چرا گويم‌ كه‌ تا در تيره‌شب‌، ز انجم‌ نشان‌ بيني‌

سخن‌ كوته‌، ز صبح‌ و شام‌ و مهر و مه‌، چه‌ انديشم‌ تو باشي‌ جاودان‌ و ديدني‌ها جاودان‌ بيني‌

وگر خواهي‌ كه‌ بيني‌ چشمه‌ حيوان‌ به‌ تاريكي‌ سوادِ نظمِ و نثرِ غالبِ معجزْ بيان‌ بيني‌

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 61137894