خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

مرثيه‌ [ مسدس‌ ]

 

اشاره:


امروز دگر، ماهِ غم‌ انگشت‌نما شد امروز دگر، موسم‌ ايّام‌ عزا شد

امروز دگر بر فلك‌ اين‌ فتنه‌ بپا شد امروز دگر، چرخ‌ ستمگر به‌ دغا شد

شد باز پديد، آه‌، هلالِ مهِ ماتم‌ ماهي‌ كه‌ مسمّي‌ شد با ماه‌ محرّم‌

***
اي‌ چرخ‌ ستم‌چهره‌! تو خاموش‌ چرايي‌؟ پيوسته‌ ز اندوه‌، سيه‌پوش‌ چرايي‌؟

با ماهِ الم‌، باز هم‌آغوش‌ چرايي‌؟ زين‌ كج‌روي‌ خويش‌ تو در جوش‌ چرايي‌؟

داري‌ مگر اندوه‌ عزاي‌ شهدا را اي‌ چرخ‌ ستم‌پيشه‌! بكن‌ شرمْ خدا را

***
اي‌ تعزيه‌داران‌! به‌ عزا باز بجوشيد از جوش‌ محبت‌ به‌ عزا سخت‌ بكوشيد

بر قامت‌ خود، جامة‌ اندوه‌ بپوشيد اين‌ نغمة‌ پرجوش‌ ز اخلاص‌ نيوشيد

در ماتم‌ شه‌ هر كه‌ بجوش‌ است‌، به‌ هوش‌ است‌ بي‌هوش‌ توان‌ گفت‌ كسي‌ را كه‌ خموش‌ است‌

***
در واقعة‌ شاه‌ چه‌ گويم‌ كه‌ چها شد زين‌ غم‌ به‌ زمين‌، محشرِ اندوه‌ بپا شد

حشري‌ ز زمين‌ خاسته‌ در هفت‌ سما شد از هفت‌ سما باز سوي‌ عرش‌ علا شد

بالله‌ كه‌ اين‌ حشر نه‌ بر روي‌ زمين‌ است‌ از روي‌ زمين‌ خاسته‌ تا عرش‌ برين‌ است‌

***
چون‌ دشت‌ بلا، خيمه‌گه‌ آل‌ عبا شد بر آل‌ عبا تشنه‌لبي‌ جوشْفزا شد

در خيمة‌ افلاك‌ چنين‌ صوت‌ و صدا شد كاي‌ آه‌، چرا منزل‌ شه‌، دشت‌ بلا شد؟

بينيد كنون‌ دشتِ بلايِ شهدا را بينيد كنون‌ غرق‌ به‌ خون‌، آل‌ عبا را

***
چون‌ حضرت‌ اكبر به‌ صف‌ خصم‌ لعين‌ رفت‌ شور عجبي‌ در صف‌ آن‌ دشمن‌ دين‌ رفت‌

از تشنگي‌اش‌ غلغله‌ بر چرخ‌ برين‌ رفت‌ آخر به‌ عطش‌ از بدنش‌ جانِ حزين‌ رفت‌

افسوس‌ كه‌ آن‌ سروِ گلستانِ امامت‌ در تشنه‌لبي‌ خورد به‌ حق‌، جام‌ شهادت‌

***
اي‌ آه‌، كه‌ چون‌ يافت‌ شهادت‌، شهِ قاسم‌ شد حجلة‌ شادي‌ ز غمش‌ حجلة‌ ماتم‌

مي‌گفت‌ عروسش‌ به‌ دل‌ و ديدة‌ پُرنم‌ زين‌ حجله‌ كجا رفت‌ كنون‌ آن‌ پسرِ عم‌؟

اي‌ آه‌، كه‌ شد خلعتِ شادي‌ كفن‌ او چُست‌ آمده‌ اين‌ خلعت‌ نو بر بدن‌ او

***
بگرفت‌ چو عبّاس‌ علي‌، رايت‌ دين‌ را بنمود نگون‌، رايتِ افواجِ لعين‌ را

شد تقويتي‌ تازه‌ دگر اهل‌ يقين‌ را با نوك‌ علم‌ كرد نشان‌ چرخ‌ برين‌ را

آخر چو قلم‌ گشت‌ دو بازوي‌ دلاور فرياد برآورد كه‌ اي‌ جان‌ برادر!

***
اي‌ آه‌، ز لبْتشنگيِ اصغرِ معصوم‌ اي‌ آه‌، ز دلْخستگيِ سيّدِ مظلوم‌

اي‌ آه‌، چسان‌ ناوك‌ غم‌ خورد به‌ حلقوم‌ از دست‌ جفا و ستم‌ ظالمِ ميشوم‌

زين‌ ناوك‌ اندوه‌، دلم‌ قطرة‌ خون‌ شد دلْ قطرة‌ خون‌ بود كه‌ از ديده‌ برون‌ شد

***
كو حضرتِ اكبر علي‌، آن‌ شكل‌ پيمبر؟ كو قاسمِ دامادِ جگرخسته‌ و مضطر؟

كو حضرت‌ عبّاس‌ علي‌، شير دلاور؟ كو حضرت‌ عون‌ است‌، كجا تشنه‌لبْ اصغر؟

از تشنه‌لبي‌ يافته‌ پيغام‌ شهادت‌ گشتند همه‌ جرعه‌كش‌ از جام‌ شهادت‌

***
اي‌ آه‌، كه‌ تنها شه‌ دين‌ ماند به‌ ميدان‌ دل‌خسته‌ و حيران‌ ز غمِ دردِ رفيقان‌

نه‌ يار، نه‌ ياور، نه‌ رفيقي‌، نه‌ عزيزان‌ از تشنه‌لبي‌ مضطرب‌الحال‌ و پريشان‌

چون‌ تشنه‌لبي‌ در دل‌ شه‌، جوشْفزا شد از جوش‌ عطش‌، عازم‌ ميدان‌ وغا شد

***
در دشت‌ بلا، آه‌، چه‌ گويم‌ كه‌ چها رفت‌ از دست‌ ملاعين‌ چه‌ دغا و چه‌ جفا رفت‌

صد گونه‌ ستم‌ بر سرِ شاهِ شهدا رفت‌ چون‌ شاه‌ شهيدان‌ به‌ صف‌ دشت‌ بلا رفت‌

اي‌ دل‌! ز غم‌ شاه‌ به‌ فرياد و فغان‌ باش‌ وي‌ ديده‌! ز خونابة‌ دل‌، اشك‌فشان‌ باش‌

***
اي‌ آه‌ شررريز! به‌ جانم‌ اثري‌ كن‌ وي‌ چشم‌ گهرريز! به‌ عالم‌ خبري‌ كن‌

بر حال‌ حسين‌ بن‌ علي‌ هم‌ نظري‌ كن‌ زين‌ نالة‌ جان‌سوز، دگر شور و شري‌ كن‌

كاي‌ چرخ‌ برين‌! اين‌ همه‌ ظلم‌ و ستم‌ از كيست‌؟ بر اهل‌ يقين‌، اين‌ همه‌ ظلم‌ و ستم‌ از كيست‌

***
اي‌ آه‌، كه‌ شد جانِ جهان‌ از تنِ مجروح‌ اي‌ آه‌، كه‌ غلطيد به‌ خون‌، آن‌ تنِ بي‌روح‌

يعني‌ كه‌ حسين‌ بن‌ علي‌، سيّد ممدوح‌ از خنجر بيداد اعادي‌ شده‌ مذبوح‌

اي‌ تعزيه‌دارانِ غمِ شاه‌ كجاييد؟ جان‌ بر لب‌، و تنْ غرق‌ به‌ خون‌ است‌، بياييد

***
فرياد ز بي‌مهريِ گردونِ ستمگر فرياد ز جور و ستمِ ظالمِ ابتر

فرياد ز لب‌تشنگيِ ساقيِ كوثر فرياد ز جان‌ دادنِ آن‌ جانِ پيمبر

آن‌ دم‌ كه‌ سر شاه‌ به‌ معراجِ سنان‌ شد خورشيد قيامت‌ به‌ سر نيزه‌ نشان‌ شد

***
اي‌ آه‌، كه‌ گرديد سپس‌، عابدِ بيمار از تشنه‌لبي‌ در كف‌ اضداد، گرفتار

ديدند چو اهل‌ حرمش‌ بي‌كس‌ و بي‌يار با ناله‌ بگفتند كه‌ اي‌ خالق‌ مختار!

بر نالة‌ جان‌سوزِ دلِ زار نظر كن‌ بر بي‌كسي‌ عابد بيمار نظر كن‌

***
مايل‌! تو در اين‌ تعزيه‌ پيوسته‌ به‌ غم‌ باش‌ غمگينِ غمِ تعزية‌ شاه‌ اُمم‌ باش‌

هر لحظه‌، رفيقِ رهِ اربابِ الم‌ باش‌ جان‌ در كف‌ و آمادة‌ صد گونه‌ ستم‌ باش‌

هركس‌ كه‌ در آن‌ تعزيه‌ زاخلاص‌ فدا شد از اهل‌ ولا گشته‌، و واصل‌ به‌ خدا شد

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 60825363