خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

مرثيه‌ دوازده‌ بند

 

اشاره:


(تتبع‌ دوازده‌ بند مولانا محتشم‌)


بند 1

باز اين‌ چه‌ شورش‌ است‌ كز او خلق‌ در غم‌ است‌ باز اين‌ چه‌ نو غم‌ است‌ كزو چشم‌ پرنم‌ است‌
باز اين‌ چه‌ شيون‌ است‌ كه‌ شد عام‌ در جهان‌ باز اين‌ چه‌ ماتم‌ است‌ كه‌ غم‌افزاي‌ عالم‌ است‌
باز اين‌ چه‌ حسرت‌ است‌ كه‌ روي‌ زمين‌ گرفت‌ باز اين‌ چه‌ وحشت‌ است‌ كزو خلق‌ در رم‌ است‌
باز اين‌ چه‌ فتنه‌اي‌ است‌ كه‌ گل‌ شد به‌ باغ‌ دين‌ باز اين‌ چه‌ نوحه‌اي‌ است‌ كه‌ تا عرش‌ اعظم‌ است‌
باز اين‌ چه‌ گريه‌اي‌ است‌ كه‌ عالم‌ پُرآب‌ كرد باز اين‌ چه‌ ناله‌اي‌ است‌ كه‌ با گريه‌ همدم‌ است‌
باز اين‌ چه‌ آتش‌ است‌ كه‌ جانها كباب‌ كرد باز اين‌ چه‌ سوزش‌ است‌ كه‌ جانسوز عالم‌ است‌
يعني‌ مَهِ عزا به‌ فلك‌ گشت‌ جلوه‌گر ماه‌ چه‌ ماه‌؟ ماتمِ شاهِ معظم‌ است‌
داغِ كلف‌ به‌ چهرة‌ خورشيد، زين‌ عزاست‌ روي‌ فلك‌، سياه‌ از اين‌ ماتمِ غم‌ است‌
گر خوانمش‌ مصيبتِ عالم‌، بعيد نيست‌ اين‌ نومصيبتي‌ كه‌ به‌ صد درد، توأم‌ است‌
واحسرتا كه‌ ماه‌ محرّم‌ پديد شد ماه‌ عزا و ماتم‌ شاه‌ شهيد شد

بند 2

آه‌ از دمي‌ كه‌ خيمة‌ سلطانِ كربلا كردند نصب‌ در پي‌ ايوانِ كربلا
آه‌ از دمي‌ كه‌ پيكر پُر زخمِ شاهِ دين‌ در خاك‌ و خون‌ فتاد به‌ ميدان‌ كربلا
آه‌ از دمي‌ كه‌ نعره‌زنان‌ با صفِ مَلَك‌ روح‌الامين‌ رسيد به‌ ايوان‌ كربلا
آه‌ از دمي‌ كه‌ از ستم‌ و ظلمِ كوفيان‌ تاراج‌ گشت‌ خيمة‌ سلطان‌ كربلا
صد شور غم‌ به‌ خيمة‌ اهلِ حرم‌ فتاد زآواز الوداعِ شهيدان‌ كربلا
آواز العطش‌ ز زمين‌ تا فلك‌ رسيد از شور تشنه‌كاميِ مهمان‌ كربلا
جز آب‌ ديده‌ جرعة‌ آبي‌ نداد آه‌ دولاب‌ چرخ‌، بهرِ يتيمان‌ كربلا
باد خزان‌ چو ساخته‌ بي‌برگ‌، نخلِ دين‌ پُرفتنه‌ گشت‌ صحن‌ گلستان‌ كربلا
آن‌ كشتي‌يي‌ كه‌ بود خدا ناخداي‌ او يكباره‌ غرق‌ گشت‌ به‌ طوفان‌ كربلا
آن‌ دم‌ كه‌ شاه‌ تشنه‌جگر زين‌ جهان‌ گذشت‌ فرياد العطش‌ ز زمين‌ و زمان‌ گذشت‌

بند 3

كاش‌ آن‌ زمان‌، زمين‌ و زمن‌ غرق‌ خون‌ شدي‌ روي‌ فلك‌ به‌ ماتم‌ شه‌، لاله‌گون‌ شدي‌
كاش‌ آن‌ زمان‌ كه‌ خون‌ شهيدان‌ به‌ خاك‌ ريخت‌ خاك‌ زمين‌ به‌ باد، چو گردِ قشون‌ شدي‌
كاش‌ اين‌ قضا كه‌ رفت‌ بر اولاد مصطفي‌ كونين‌ را به‌ سوي‌ عدم‌، رهنمون‌ شدي‌
كاش‌ آن‌ زمان‌ كه‌ نخل‌ امامت‌ ز پا فتاد رنگ‌ فرح‌ ز گلشن‌ دوران‌ برون‌ شدي‌
كاش‌ آن‌ زمان‌ كه‌ گشت‌ زبون‌، حالِ اهلِ بيت‌ احوال‌ روزگار، سراپا زبون‌ شدي‌
كاش‌ آن‌ زمان‌ كه‌ خون‌ ز تنِ شاه‌ مي‌چكيد كونين‌، غرق‌ موجة‌ طوفانِ خون‌ شدي‌
كاش‌ آن‌ زمان‌ كه‌ جان‌ ز تنِ شه‌، وداع‌ كرد جان‌ از تنِ خلايقِ عالم‌ برون‌ شدي‌
كاش‌ آن‌ زمان‌ كه‌ گشت‌ نگون‌ خيمة‌ حرم‌ اين‌ خيمة‌ كهن‌ به‌ زمين‌ سرنگون‌ شدي‌
اين‌ بازپرس‌ گر نفتادي‌ به‌ روز حشر احوال‌ روزگار در آن‌ روز چون‌ شدي‌؟
روح‌الامين‌ به‌ غصّه‌ كه‌ روحِ روان‌ چه‌ شد؟ بي‌جان‌ به‌ گريه‌ بود كه‌ جانِ جهان‌ چه‌ شد؟

بند 4

اهل‌ ستم‌ به‌ خوان‌ الم‌ چون‌ صلا زدند اوّل‌، صلا به‌ حضرتِ خيرالنّسا زدند
آنگه‌ فكنده‌ طرح‌ جفاي‌ دگر به‌ دهر تيغ‌ ستم‌ به‌ فرقِ شه‌ لافتي‌ زدند
پس‌ جرعه‌اي‌ ز ساغر پُرآب‌ زهرنوش‌ در حلق‌ تشنة‌ حسنِ مجتبي‌ زدند
بر اين‌ جفا نمانده‌ به‌ دشت‌ بلا دگر صد تيغ‌ كين‌ به‌ فرقِ شه‌ كربلا زدند
شد فتنه‌زار، گلشنِ ايمان‌ سربه‌سر اهل‌ ستم‌ چو سرو امامت‌ ز پا زدند
از ظلم‌ كوفيان‌ چه‌ بگويم‌ چها نشد آن‌ دم‌ كه‌ تيغ‌ ظلم‌ بر آل‌ عبا زدند
اهل‌ ستم‌ به‌ تيشة‌ تيزابة‌ دغا از گلشنِ امامت‌، صد نخلها زدند
تن‌هاي‌ اهل‌ بيت‌ فكنده‌ به‌ خاك‌ و خون‌ سرهايشان‌ به‌ فرقِ سرِ نيزه‌ها زدند
اهل‌ حرم‌ در اين‌ ستم‌آباد پُرالم‌ صد نوحه‌ بر درِ حرمِ كبريا زدند
آنگاه‌ شام‌ گشت‌ گذرگاه‌ اهل‌ بيت‌ شام‌ الم‌ سياه‌ شد از آه‌ اهل‌ بيت‌

بند 5

واحسرتا ز گردش‌ اين‌ چرخِ سُفله‌كار واحسرتا ز ظلمِ ملاعينِ روزگار
واحسرتا ز گرية‌ پُردرد اهل‌ بيت‌ واحسرتا ز خندة‌ كفّار نابكار
واحسرتا ز تيغ‌ جفاي‌ منافقان‌ واحسرتا ز خنجرِ شمرِ ستمْشعار
واحسرتا ز نوحة‌ زينب‌ به‌ هجر شاه‌ واحسرتا ز سوزِ دلِ بانويِ وقار
واحسرتا ز بي‌كسيِ عابدِ يتيم‌ واحسرتا ز تشنگيِ شاهِ شيرخوار
واحسرتا ز گرية‌ اكبر به‌ دشت‌ غم‌ واحسرتا ز شاديِ قاسم‌ در آن‌ ديار
واحسرتا ز آه‌ جگرسوز اهل‌ بيت‌ واحسرتا ز نالة‌ دلهاي‌ شعله‌بار
واحسرتا ز واقعة‌ دشت‌ كربلا واحسرتا ز قصة‌ اين‌ درد دل‌فگار
بر نيزه‌ رفت‌ چون‌ سر آن‌ آفتابِ دين‌ گويا كه‌ آفتاب‌ قيامت‌ شد آشكار
زين‌ ظلمها كه‌ بر سر آل‌ عبا گذشت‌ فرياد اهل‌ بيت‌ ز ارض‌ و سما گذشت‌

بند 6

چون‌ خونِ شاهِ تشنه‌جگر بر زمين‌ رسيد جوش‌ از زمين‌ گذشته‌ به‌ عرش‌ برين‌ رسيد
نزديك‌ شد كه‌ شور قيامت‌ شود بلند زين‌ نوقيامتي‌ كه‌ به‌ روي‌ زمين‌ رسيد
در خون‌ طپيد جان‌ مُحبّان‌ اهل‌ بيت‌ بر حلق‌ شه‌ چو خنجرِ شمرِ لعين‌ رسيد
بي‌اختيار، نعرة‌ روحي‌ فداك‌ زد چون‌ اين‌ خبر به‌ حضرت‌ روح‌الامين‌ رسيد
خيل‌ مَلَك‌ به‌ حكم‌ شهِ مالك‌ الملوك‌ در ماتمِ حسينِ علي‌، بر زمين‌ رسيد
خون‌ شد دلِ خلايق‌ عالم‌ به‌ دشت‌ غم‌ زان‌ تيغ‌ كين‌ كه‌ بر سر سلطان‌ دين‌ رسيد
فرياد ياحسينِ يتيمانِ تشنه‌لب‌ زاهل‌ زمين‌ به‌ مردم‌ گردون‌نشين‌ رسيد
از بس‌ غبار حادثه‌ در دهر شد بلند گرد ملال‌ بر رخ‌ اصحاب‌ دين‌ رسيد
شد آسمان‌ به‌ رنگ‌ زمين‌، پُرغبارِ غم‌ زان‌ رو كه‌ گرد حادثه‌اش‌ بر جبين‌ رسيد
دلها خراب‌ موجة‌ طوفان‌ اين‌ غم‌اند جانها كباب‌ آتشِ سوزان‌ اين‌ غم‌اند

بند 7

از روي‌ زين‌ چو سرورِ لبْتشنگان‌ فتاد غلطان‌ به‌ خاك‌ و خون‌ به‌ صفِ كشتگان‌ فتاد
در ياد خونفشانيِ اين‌ چرخ‌ پُرعناد صد اشك‌ خون‌ ز ديدة‌ اهل‌ جهان‌ فتاد
روي‌ زمين‌ به‌ لرزه‌ درآمد به‌ جوش‌ خون‌ بر روي‌ او چو خونِ دلِ كشتگان‌ فتاد
آواز الوداع‌ برآمد ز شش‌ جهت‌ فرياد الغياث‌ به‌ هفت‌ آسمان‌ فتاد
هر وحشي‌يي‌ به‌ وحشت‌ اين‌ غم‌ ز خويش‌ رفت‌ هر طائري‌ به‌ شور الم‌ زآشيان‌ فتاد
زان‌ ماتمي‌ كه‌ رفت‌ در آن‌ دم‌ بر اهل‌ بيت‌ صد شور غم‌ به‌ روي‌ زمين‌ و زمان‌ فتاد
صد حربة‌ الم‌ به‌ دلِ خويش‌ مي‌زدند از حربگاه‌ چون‌ گذرِ كاروان‌ فتاد
از دور، چشمِ حضرت‌ زينب‌ در آن‌ زمين‌ بر پيكرِ شريفِ شه‌ انس‌ و جان‌ فتاد
بي‌اختيار از طپش‌ آتشِ الم‌ زد نعره‌اي‌ كه‌ آتش‌ از او در جهان‌ فتاد
پس‌ با زبان‌ پرگله‌ آن‌ خواهر حسين‌ رو در مدينه‌ كرد كه‌ اي‌ ياور حسين‌!

بند 8

اين‌ غرقِ خون‌ به‌ جامة‌ گلگون‌، حسين‌ توست‌ در خون‌ فتاده‌ ناشده‌ مجنون‌، حسين‌ توست‌
از خنجرِ ستيزة‌ شمرِ ستمْشُعار در خون‌ طپان‌ به‌ ديدة‌ پرخون‌، حسين‌ توست‌
اين‌ سرو خوش‌خرام‌ كه‌ يكبار بر زمين‌ بي‌ سر فتاد با قد موزون‌، حسين‌ توست‌
اين‌ پيكر شريف‌ كه‌ بي‌سر فتاده‌ است‌ سر داده‌ در رضاي‌ تو اكنون‌، حسين‌ توست‌
اين‌ جسم‌ جان‌ سپرده‌ كه‌ بيجان‌ فتاده‌ است‌ جان‌ جهان‌ و جسم‌ پر از خون‌، حسين‌ توست‌
اين‌ جسم‌ خسته‌اي‌ كه‌ فتاده‌ است‌ همچو خوار مقبول‌ خاص‌ حضرت‌ بيچون‌، حسين‌ توست‌
اين‌ قالبِ طپان‌ كه‌ به‌ گرداب‌ خون‌ فتاد خونين‌ كفن‌ به‌ جامة‌ گلگون‌، حسين‌ توست‌
اين‌ غمْكشِ جهان‌ كه‌ غم‌ او ز حد گذشت‌ در غم‌ طپان‌ به‌ خاطر محزون‌، حسين‌ توست‌
زين‌ گردشي‌ كه‌ رفته‌ ز گردونِ دونْپسند فريادزن‌ ز خصمي‌ گردون‌، حسين‌ توست‌
آنگه‌ ستاده‌ سوي‌ نجف‌ با دل‌ فگار فرياد بركشيد كه‌ يا شاه‌ ذوالفقار!

بند 9

يكباره‌ از كرم‌ به‌ سوي‌ حال‌ ما ببين‌ بر حال‌ تشنه‌كاميِ آل‌ عبا ببين‌
آل‌ عبا كه‌ زير عبا با تو بوده‌اند از ظلم‌ كوفيان‌، همه‌ را بي‌عبا ببين‌
تن‌هاي‌شان‌ به‌ دست‌ بلا، غرق‌ خون‌ شدند سرهاي‌شان‌ به‌ فرقِ سرِ نيزه‌ها ببين‌
از جوشِ خونِ تشنه‌لبانِ صفِ الم‌ كشتيّ اهل‌ بيت‌ به‌ بحر فنا ببين‌
از ظلم‌ ظالمان‌ چه‌ دهم‌ شرح‌ منّ و عن‌ مظلوم‌ خويش‌ در صفِ اهلِ دغا ببين‌
شد جانْفدا حسين‌ تو بهر رضاي‌ تو بر حال‌ خسته‌جانيِ آن‌ جانْفدا ببين‌
جاني‌ كه‌ بوده‌ جانِ تنِ پاكِ حضرتت‌ اكنون‌ ز ظلم‌ خسته‌ و از تن‌ جدا ببين‌
از ظلم‌ مي‌برند سوي‌ شام‌، اهل‌ بيت‌ صبح‌ اجل‌ كجا شد و شام‌ جفا ببين‌
اكنون‌ كه‌ مي‌برند اسيرش‌ به‌ سوي‌ شام‌ بر حالتِ اسيري‌ زين‌العبا ببين‌
يعني‌ ز روي‌ لطف‌ بده‌ داد اين‌ ستم‌ بشنو ز اهل‌ بيت‌ تو فرياد اين‌ ستم‌

بند 10

اي‌ چرخ‌ پرستيزه‌! چه‌ بيداد كرده‌اي‌ روي‌ زمين‌ ز ظلم‌، غم‌آباد كرده‌اي‌
زين‌ ظلم‌ تو اگرچه‌ دلِ خصم‌، شاد شد ليكن‌، دل‌ خلايق‌، ناشاد كرده‌اي‌
صد خانة‌ عدالت‌، يكبار شد خراب‌ از ظلم‌ تا خرابه‌ بنياد كرده‌اي‌
در جوشِ بحرِ خونِ شهيدانِ تشنه‌لب‌ كشتيّ اهل‌ بيت‌ تو بر باد كرده‌اي‌
باد خزان‌ به‌ خار مغيلان‌ نكرده‌ است‌ در باغ‌ دين‌ هر آنچه‌ به‌ شمشاد كرده‌اي‌
بر توست‌ حرف‌ اين‌ همه‌ غمها كه‌ رفته‌ است‌ هرچند خويش‌ را ز غم‌ آزاد كرده‌اي‌
فرياد از جفاي‌ تو اي‌ چرخ‌ سُفله‌كار! دلهاي‌ اهل‌ بيت‌ به‌ فرياد كرده‌اي‌
بر جان‌ مصطفي‌ چه‌ بگويم‌ چها نرفت‌ زين‌ ظلم‌ نو كه‌ بر سر اولاد كرده‌اي‌
قتلِ حسينِ سرور، با خنجرِ دغا شمرِ لعين‌ نكرده‌، تو شدّاد كرده‌اي‌
اي‌ چرخ‌! اين‌ چه‌ شور قيامت‌ فكنده‌اي‌ كز تيغ‌ ظلم‌، نخل‌ امامت‌ فكنده‌اي‌

بند 11

آل‌ عبا چو در صفِ محشر قدم‌ زنند دست‌ عتاب‌ بر صفِ اهلِ ستم‌ زنند
روز جزا برايِ جزايِ مُعاندين‌ خونين‌كفن‌ به‌ مجمع‌ محشر قدم‌ زنند
آنگه‌ ز غصه‌ بر ورق‌ نامهايشان‌ «جَفّ القَلم‌ بما هُوَ كائِنْ» رقم‌ زنند
آيد عتاب‌ از حرمِ حق‌ به‌ دشمنان‌ فرياد الغياث‌ چو اهل‌ حرم‌ زنند
ترسم‌ مباد از غم‌ و اندوهِ اهل‌ بيت‌ سكّان‌ عرش‌، مجمع‌ محشر به‌ هم‌ زنند
ترسم‌ ز جوش‌ گرية‌ آل‌ عبا، مباد كونين‌ را ز غصّه‌ به‌ بحر الم‌ زنند
ترسم‌، مباد زين‌ ستم‌ و ظلمِ كوفيان‌ برنامة‌ شفاعت‌ عالم‌، قلم‌ زنند
آيد ندا كه‌ عذر خطا، بدتر از خطاست‌ اهل‌ ستم‌ چو دست‌ تأسف‌ به‌ هم‌ زنند
آيد خطاب‌ غصّه‌ كه‌: ادخلهم‌ السّقر آل‌ عبا چو از ستمِ خصم‌، دم‌ زنند
افتد به‌ حشر، ولولة‌ آه‌ اهلِ بيت‌ از سوز دردِ ماتمِ جانكاه‌ اهل‌ بيت‌

بند 12

مايل‌! خموش‌ شو كه‌ غمت‌ بي‌حساب‌ شد از جوش‌ گرية‌ تو جهان‌، غرق‌ آب‌ شد
مايل‌! خموش‌ شو كه‌ ز طغيانِ بحرِ خون‌ بنياد هستي‌ تو سراپا خراب‌ شد
مايل‌! خموش‌ شو كه‌ غبارِ ملالِ شاه‌ گَرد رخِ الم‌زدة‌ بوتراب‌ شد
مايل‌! خموش‌ شو كه‌ به‌ زخمِ غمِ حسين‌ خونِ دلِ خلايقِ عالم‌ به‌ تاب‌ شد
مايل‌! خموش‌ شو كه‌ به‌ حشر غم‌ حسين‌ خورشيد را ز روي‌ شه‌ دين‌ حجاب‌ شد
مايل‌! خموش‌ شو كه‌ ز تبيين‌ اين‌ بيان‌ اندوه‌ تازه‌ وقف‌ دل‌ شيخ‌ و شاب‌ شد
مايل‌! خموش‌ شو كه‌ از اين‌ شعر شعله‌ريز جان‌ و دل‌ خلايق‌ دوران‌ كباب‌ شد
مايل‌! خموش‌ شو كه‌ ز انشاي‌ اين‌ سخن‌ بخت‌ سخن‌ به‌ مرتبه‌ عالي‌جناب‌ شد
مايل‌! خموش‌ شو كه‌ به‌ ذكر غم‌ حسين‌ هر بيت‌ بيت‌ نامة‌ تو انتخاب‌ شد
ترسم‌ ز جوش‌ اين‌ غم‌ و اندوه‌، جان‌ دهي‌ جانِ حزينِ خويش‌ به‌ آه‌ و فغان‌ دهي‌

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 60811303