خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

مرثيه‌ مربع‌ حضرت‌ امام‌ حسين‌(عليه‌السّلام‌) بطور واقعه‌

 


اشاره:


ماه‌ محرم‌ آمده‌، در خلق‌ اين‌ صداست‌ عزم‌ حسين‌ ابن‌ علي‌ سوي‌ كربلاست‌
ياد حسين‌ در حرم‌ خاص‌ كبرياست‌ اندوه‌ اين‌ معامله‌ بر جان‌ مصطفاست‌

مكتوبِ مكر آمده‌ از كوفيان‌ خام‌ با صدهزار بندگي‌ و كرنش‌ و سلام‌
مضمون‌ نامه‌ بود كه‌ يا ايهاالامام‌! شوق‌ لقاي‌ پاك‌ تو ما را ز سالهاست‌

گر سوي‌ ما به‌ لطف‌ تو تشريف‌ آوري‌ اين‌ قوم‌ را به‌ فضل‌ و كرم‌ بنده‌ مي‌خري‌
زيباست‌ از تو رابطة‌ بنده‌پروري‌ سرهاي‌ ما به‌ نزد قدم‌هاي‌ تو فداست‌

برخاست‌ شاه‌ تا كند از روضه‌ها وداع‌ كرد اولا ز مقبرة‌ مصطفا وداع‌
پس‌ كرد چون‌ ز مرقد خيرالنسا وداع‌ گفت‌ آخرين‌ وداع‌ من‌ از مرقد شماست‌

آمد ندا به‌ گريه‌ از آن‌ تربت‌ بتول‌ روحي‌ فداك‌ يا ولدي‌ نائب‌ الرّسول‌!
چون‌ شد سر تو در حرم‌ كبريا قبول‌ ما را در اين‌ معامله‌ هم‌ صبر و هم‌ رضاست‌

بنگر كه‌ امّت‌ پدرم‌ با تو چون‌ كند در كربلا تو را طلبد، كُشت‌ و خون‌ كند
در روز حشر، حالت‌ خود بس‌ زبون‌ كند بر مكر كوفيان‌ تو مبين‌ اينچنين‌ قضاست‌

از قبر پاك‌ شاه‌، چو اين‌ استماع‌ كرد با گريه‌ زان‌ مقام‌ مقدّس‌ وداع‌ كرد
از دل‌ برون‌ سكونت‌ خيرالبقاع‌ كرد واحسرتا حسين‌ علي‌ رو به‌ كربلاست‌

فرمود شاه‌، سازسواري‌ تيار شد اسپان‌ و اشترانِ مهاري‌ تيار شد
بهر حرم‌، سياه‌ عماري‌ تيار شد شوق‌ شهادت‌ است‌ كه‌ با شاه‌ پيشواست‌

با اهل‌ بيت‌ شاه‌ چو منزل‌ برون‌ نمود از ديدة‌ زمانه‌ روان‌، جوي‌ خون‌ نمود
خلق‌ مدينه‌ شكوه‌ ز گردون‌ دون‌ نمود كامروز جانشين‌ نبي‌ بي‌وطن‌ چراست‌؟

منزل‌ به‌ منزل‌، آن‌ گل‌ دستار مصطفي‌ مي‌رفت‌ آه‌! رونق‌ بازار مصطفي‌
همراهش‌ آن‌ همه‌ گل‌ گلزار مصطفي‌ گل‌هاي‌ نو كه‌ بلبل‌شان‌ ذات‌ كبرياست‌

در هر زمين‌ كه‌ تازه‌ شدي‌ منزل‌ و مكان‌ گلدسته‌ مي‌شدند شه‌ و شاهزادگان‌
مي‌گفت‌ شاه‌ با همه‌ ياران‌ و همرهان‌ دشتي‌ كه‌ كربلاش‌ بنامند، آن‌ كجاست‌؟

ياران‌! كدام‌ روز در آن‌ گلْ زمين‌ رسيم‌؟ با كام‌ دل‌ به‌ مشهد صدق‌ و يقين‌ رسيم‌
كي‌ سرخرو به‌ وصل‌ وصالْ آفرين‌ رسيم‌ آن‌ گلْ زمين‌ كجاست‌ كه‌ مشهور كربلاست‌؟

تا آنكه‌ دشت‌ كرب‌وبلا خيمه‌گاه‌ شد روي‌ زمين‌ مُسوّدة‌ اشك‌ و آه‌ شد
شاهنشه‌ از نشاط‌ و طرب‌ كج‌كلاه‌ شد مي‌گفت‌ بر سرير شهادت‌ جلوس‌ ماست‌

شاهان‌ دين‌ شدند چو مهمان‌ كربلا خوردند قسمت‌ ازل‌ از خوان‌ كربلا
كشتي‌ دين‌ فتاد به‌ طوفان‌ كربلا با ناخداي‌ كشتي‌ ايمان‌ چه‌ ماجراست‌

روز دگر، صباح‌ قيامت‌ چو بردميد از چارسو غبار عساكر شده‌ پديد
افواج‌ شام‌ و كوفه‌ ز هر سو به‌ هم‌ رسيد از فوج‌ شام‌ نرغة‌ خورشيد دين‌ بجاست‌

آب‌آوران‌ شاه‌ چو رفتند بر فرات‌ ديدند جمع‌ هر طرفش‌ فوجِ سگْصفات‌
بي‌آبروي‌ چند ملاعين‌ كائنات‌ بر شان‌ گشاده‌ دست‌ اذيت‌، چه‌ ظلم‌هاست‌

هي‌ كي‌ رواست‌ اينكه‌ سگان‌ و دد و دواب‌ خوكان‌ شام‌ و كوفه‌ ز دريا خورند آب‌
آل‌ نبي‌ كند جگر از تشنگي‌ كباب‌ اي‌ شاميان‌ لعنتي‌! اين‌ ظلم‌ كي‌ رواست‌؟

نالان‌ ز تشنگي‌ شده‌ اطفالِ اهل‌ بيت‌ يا مصطفي‌! نگاه‌ بر احوالِ اهل‌ بيت‌
كردي‌ بيان‌ هميشه‌ تو افضال‌ اهل‌ بيت‌ اكنون‌ ببين‌ كه‌ بر سرشان‌ از ستم‌ چهاست‌

روح‌الامين‌ رسيد به‌ فرمان‌ ذوالمنن‌ بعد از ثنا رساند به‌ عرض‌ شهِ زَمن‌
كامشب‌ كنيد شادي‌ قاسم‌ بن‌ الحسن‌ شاديْ مبارك‌ است‌ كه‌ فرمودة‌ خداست‌

بشنيد شاه‌ دين‌ چو زجبريل‌، حكم‌ رب‌ في‌الحال‌ كرد قاسم‌ داماد را طلب‌
گفتش‌ كه‌ شاد باش‌ جوان‌بخت‌ تشنه‌لب‌ امشب‌ به‌ حكم‌ حضرت‌ حق‌، شاديِ شماست‌

فرمود كارسازيِ شادي‌ چو كار ساز مامور شاديانه‌ زدن‌ شد دُهل‌نواز
آراستند حجلة‌ شادي‌ به‌ صد طراز شاديِ تشنگان‌ و غريبان‌ كربلاست‌

كردند باز دعوت‌ شادي‌ علي‌ الرّؤس‌ پيراستند تخت‌ مزيّن‌ پيِ جُلوس‌
با هم‌ نشست‌ قاسم‌ داماد و نوعروس‌ گفت‌ الوداع‌ باز به‌ بخت‌ وصال‌ ماست‌

داماد تشنه‌، تيغ‌ و سنان‌ استوار كرد عمّش‌ گرفت‌ دست‌ و بر اسبش‌ سوار كرد
شير گرسنه‌ رو به‌ صفِ كارزار كرد در رزمگاه‌ شير، سگان‌ را چه‌ دست‌ و پاست‌؟

شمشيرِ خصمْ خوار چو قاسم‌ به‌ كف‌ نمود مانند شير نعره‌زنان‌ رو به‌ صف‌ نمود
يك‌ حمله‌ كرد شير، سه‌ صد سگ‌ تلف‌ نمود آخر شده‌ شهيد چه‌ شادي‌ قاسماست‌

اكبر علي‌ شنيده‌ خبر، بركشيده‌ تيغ‌ خود را زده‌ به‌ قلب‌ صفِ خصم‌ بي‌ دريغ‌
باريد تيغ‌ برق‌ وشش‌ خون‌ به‌ رنگ‌ ميغ‌ گفتند كافران‌: خَلفِ ابن‌ مرتضي‌ است‌

قوم‌ يزيد، سلسلة‌ صف‌ گسيختند برهم‌ دگر ز هيبت‌ ضربش‌ بريختند
گفتند كافران‌ چو ز ميدان‌ گريختند كاين‌ شير اكبر است‌ كه‌ شمشيرش‌ اژدهاست‌

زد بانگ‌ بر گريختگان‌ از صفِ دگر كاي‌ بي‌حميتان‌! چه‌ گريزيد زين‌ پسر؟
از چار سو زنيد بر او تير كارگر او يك‌ تن‌ و يگانه‌ ميان‌ هزارهاست‌

بر گفتة‌ پليد، سگان‌ باز بسته‌ صف‌ از زخم‌ تير و نيزه‌ برابر ز هر طرف‌
اكبر شد از شهادت‌ مقسوم‌ باشرف‌ الله‌اكبر از سر نُه‌ آسمان‌ نداست‌

اصغرعلي‌ كه‌ خشك‌ شده‌ شير مادرش‌ بگرفت‌ شه‌ ز بانوي‌ لب‌تشنه‌ در برش‌
چون‌ برد روبروي‌ صفِ قومِ ابترش‌ فرمود: كاين‌ ستم‌ نه‌ بر آل‌ نبي‌ رواست‌

ترسيد از خداي‌ خود اي‌ قوم‌ سخت‌كار! دانسته‌ايد گر همه‌ ما را گناهكار
باري‌ نكرده‌ است‌ گنه‌ طفل‌ شيرخوار آبش‌ دهيد جرعه‌ كه‌ معصوم‌ و بي‌خطاست‌

ملعون‌ سگي‌ ز قوم‌ ستمكار همچو خار زد ناوكي‌ كه‌ كرد ز حلقوم‌ گل‌ گُذار
از خون‌ طفل‌، دامنِ شه‌ شد چو لاله‌زار معصوم‌ شد شهيد، پياپي‌ چه‌ داغهاست‌!

از تشنگي‌ چو در حرم‌، افغان‌ بلند شد عباس‌ را بر آتش‌ غم‌، دلْ سپند شد
برداشت‌ مشك‌ آب‌ و سوار سمند شد گفت‌ آبرو نماند، دگر زندگي‌ بلاست‌

عباس‌ شير، تيغ‌ به‌ كف‌ تا فرات‌ رفت‌ چون‌ حمله‌ كرد شير، ز گرگان‌ ثبات‌ رفت‌
از ظرف‌ جسم‌ اكثري‌، آب‌ حيات‌ رفت‌ باقي‌ گريختند كه‌ تيغش‌ اجل‌نماست‌

تا آنكه‌ كرد شير خدا مشك‌ را پُرآب‌ برتافت‌ روي‌ اسب‌، سوي‌ خيمه‌ها شتاب‌
ابن‌ زياد كرد به‌ قوم‌ نجس‌ خطاب‌ كاين‌ مشك‌ گر به‌ خيمه‌ رسد، راي‌ با شماست‌

سگْ دوهزار در عقب‌ شير تاختند تير و كمان‌ و تيغ‌ و سنان‌ برفراختند
چون‌ بازوَش‌ قلم‌ شده‌ كارش‌ بساختند عباس‌ شد شهيد، كجا شاه‌ اولياست‌

واحسرتا! حسينِ علي‌، نائبِ رسول‌ نور دو چشمِ حيدر و جان‌ و دلِ بتول‌
بي‌ يار و بي‌ برادر و بي‌ خويش‌ شد ملول‌ يا مصطفي‌! وصي‌ تو بي‌ يار و آشناست‌

اخبارِ دردناك‌ پياپي‌ چو كرد گوش‌ آمد دلِ مقدّس‌ سردار دين‌ به‌ جوش‌
با تيغ‌ برق‌وش‌ شده‌ چون‌ رعد در خروش‌ زد ضربتي‌ كز او كمر آسمان‌ دوتاست‌

اعداي‌ حق‌ بكشت‌ به‌ يك‌ حمله‌، دوهزار يك‌ دوزخي‌ نكرد به‌ شمشير كارزار
از دور مي‌زدند خدنگ‌، آن‌ سگان‌ خوار يك‌ شير و سي‌هزار سگ‌، اين‌ ظلم‌ كي‌ رواست‌؟

تير از كمان‌ ظلم‌ ز هر سو گذاره‌ شد جسم‌ مباركِ شهِ دين‌، پاره‌پاره‌ شد
آن‌ لالة‌ رياض‌ نبوّت‌ هزاره‌ شد يارب‌! عجب‌ بهار به‌ گلزار مصطفاست‌

هي‌، سرو باغ‌ مصطفوي‌ بر زمين‌ فتاد يعني‌ كه‌ بر زمين‌، قدِ آن‌ نازنين‌ فتاد
گويي‌ به‌ روي‌ خاك‌، سپهرِ برين‌ فتاد در اهل‌ عرش‌، غلغلة‌ واي‌ حسرتاست‌

شِمر پليد، خنجر بيداد بركشيد آن‌ دشمن‌ خدا به‌ سرِ شاه‌ دين‌ رسيد
فرق‌ مبارك‌ از تن‌ مجروح‌ شه‌ بُريد ورد زبان‌ انس‌ و ملك‌، وامصيبتاست‌

اطفال‌ اهل‌ بيت‌، سوي‌ شام‌ مي‌برند طاووس‌ باغ‌ دين‌، همه‌ در دام‌ مي‌برند
بيمار عابدين‌ به‌ چه‌ آرام‌ مي‌برند يارب‌! در اين‌ معامله‌ صد حرف‌ بر قضاست‌

جوش‌ دلت‌ گذشت‌ ز حد ادب‌، عظيم‌ برخوان‌! صلواة‌ بر شه‌ دين‌ تشنه‌لب‌، عظيم‌
كُن‌ ورد دل‌ به‌ سوز جگر روز و شب‌، عظيم‌ صلواة‌ بر حسين‌ و شهيدان‌ كربلاست‌

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 61261339