خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

مرثيه‌ دوازده‌ بند

 

اشاره:


[ 1 ]
اي‌ مؤمنان‌! هلالِ محرّم‌ پديد شد وقتِ عزاي‌ حضرتِ شاه‌ شهيد شد
از تيغ‌ اين‌ هلال‌ كه‌ پيدا نمود چرخ‌ افسوس‌، قطعْ رشتة‌ حبل‌الوريد شد
دلها چرا به‌ نوحه‌ نباشد كه‌ اين‌ هلال‌ بهر گشودن‌ در غمها كليد شد
كرسي‌ به‌ جنبش‌ آمد و سرگشته‌ ماند چرخ‌ زين‌ رعشه‌اي‌ كه‌ عارض‌ عرش‌ مجيد شد
دل‌ را صنوبري‌ نتوان‌ گفت‌ كز الم‌ لرزان‌ و بي‌قرارتر از برگ‌ بيد شد
شد تيره‌ آفتاب‌ در آن‌ روز، كز قضا شمع‌ رسول‌، كشتة‌ تيغ‌ يزيد شد
در ماتم‌ حسينِ علي‌، همچو آفتاب‌ هركس‌ كه‌ روسياه‌ شد او روسفيد شد
خورشيد دين‌ به‌ مغرب‌ ظلمت‌ نهان‌ شده‌ خون‌ شفق‌ ز ديدة‌ گردون‌ روان‌ شده‌

[ 2 ]

آه‌ از دمي‌ كه‌ كار يتيمان‌ به‌ جان‌ رسيد وقت‌ وداعِ سرورِ لب‌تشنگان‌ رسيد
فرياد الفراق‌ زاهل‌ حريم‌ شاه‌ برخاست‌ آنچنان‌ كه‌ به‌ هفت‌ آسمان‌ رسيد
پيچيد بانگ‌ نوحه‌ به‌ ماتم‌سراي‌ چرخ‌ چندان‌ كه‌ كار ناله‌ به‌ كرّوبيان‌ رسيد
زان‌ ماتمي‌ كه‌ گشت‌ نصيب‌ فرشتگان‌ يك‌ داغ‌ وار بر دل‌ كون‌ و مكان‌ رسيد
باليد آن‌قدر غم‌ دل‌ در عزاي‌ شاه‌ كز سينه‌ همچو مغز به‌ هر استخوان‌ رسيد
از درد شاه‌ يافت‌ گريبان‌ مؤمنان‌ چاكي‌ كه‌ تا به‌ دامن‌ آخر زمان‌ رسيد
اي‌ كاش‌! ميل‌ ديدة‌ بدبين‌ شدي‌ سنان‌ چون‌ چشم‌ زخم‌ بر سر او از سنان‌ رسيد
آن‌ روز سركشي‌ سنان‌ آشكار شد كان‌ سر چو آفتاب‌ به‌ فرقش‌ سوار شد

[ 3 ]

بر نيزه‌ چون‌ سر شه‌ عاليجناب‌ رفت‌ يك‌ نيزه‌ موج‌ خون‌ ز سر آفتاب‌ رفت‌
طوفان‌ اشكِ چشمِ مَلك‌ بس‌ كه‌ جوش‌ زد گفتي‌ بناي‌ گنبد گردون‌ به‌ آب‌ رفت‌
گلبانگ‌ واحسين‌ چنان‌ خاست‌ زاهل‌ بيت‌ كز قدسيان‌ قرار به‌ صد اضطراب‌ رفت‌
شد وحشتي‌ ز ناله‌ و فرياد بي‌كسان‌ كز آسمان‌ توان‌ و ز خورشيد تاب‌ رفت‌
شور قيامتي‌ به‌ جهان‌ شد عيان‌ چنان‌ كز چشم‌ خفتگان‌ عدم‌ نيز خواب‌ رفت‌
يوم‌الحساب‌ چون‌ نشود روز اين‌ عزا بر آل‌ مصطفي‌ ستمِ بي‌حساب‌ رفت‌
اي‌ چرخ‌ سفله‌! راست‌ بگو گاه‌ پيش‌ از اين‌ ظلمي‌ چنين‌ به‌ هيچ‌كس‌ از شيخ‌ و شاب‌ رفت‌؟
چون‌ بازخواست‌ اين‌ گنه‌ اندر ميان‌ فتد فرد شفاعت‌ از كف‌ پيغمبران‌ فتد

[ 4 ]

چون‌ آفتابِ اوجِ امامت‌ افول‌ كرد دلْ هر ستم‌ كه‌ بود به‌ عالم‌، قبول‌ كرد
گر تا به‌ حشر گريه‌ كند آسمان‌، رواست‌ كافر، چگونه‌ ظلم‌ به‌ آل‌ رسول‌ كرد
اطفال‌ اهل‌ بيت‌ چو محمل‌نشين‌ شدند شور جرس‌ به‌ قافلة‌ جان‌ حلول‌ كرد
فرياد الامان‌ ز دل‌ كائنات‌ خاست‌ نوعي‌ كه‌ قدسيان‌ فلك‌ را ملول‌ كرد
گر پشت‌ طاقت‌ دو جهان‌ خم‌ شود، چه‌ دور زين‌ غم‌ كه‌ رو به‌ عترت‌ پاك‌ بتول‌ كرد
منسوخ‌ كرد آية‌ رحمت‌ ز كائنات‌ اين‌ آية‌ غضب‌ كه‌ به‌ دنيا نزول‌ كرد
پامال‌ شد به‌ رنگ‌ حنا خون‌ عالمي‌ زين‌ موكب‌ بلا كه‌ به‌ دنيا وصول‌ كرد
اين‌ داغ‌ درد تعزيه‌، مرهم‌پذير نيست‌ اين‌ زخم‌ جان‌ شكاف‌ دگر بخيه‌گير نيست‌

[ 5 ]

بردند چون‌ به‌ شام‌، اسيرانِ اهل‌ بيت‌ شد شهر شام‌، شام‌ غريبان‌ اهل‌ بيت‌
از شام‌، نور شعشعه‌ تا نيم‌روز رفت‌ از پرتو رؤس‌ شهيدان‌ اهل‌ بيت‌
در پيش‌ پيش‌، بر سر يك‌ نيزه‌ آفتاب‌ در پي‌، ستاره‌هاي‌ درخشان‌ اهل‌ بيت‌
حشري‌ نمود رخ‌ ز تماشائيان‌ شهر بر هيئت‌ غريب‌ يتيمان‌ اهل‌ بيت‌
هر قطره‌ اشكشان‌ جگرِ سنگ‌ آب‌ كرد تأثير برق‌ بود به‌ باران‌ اهل‌ بيت‌
از وامصيبتا دو طرف‌ ناله‌ شد بلند در چارسوي‌ شام‌ ز افغان‌ اهل‌ بيت‌
مشكل‌ شود خلاصي‌ امّت‌ از اين‌ گناه‌ ايزد كند به‌ حشر چو ديوان‌ اهل‌ بيت‌
بر قدر جرم‌ گر به‌ مكافات‌ مي‌كشد حال‌ تمام‌ خلق‌ به‌ آفات‌ مي‌كشد

[ 6 ]

در طشت‌ زر چو آن‌ سر پرنور جا گرفت‌ خورشيد، نورْ وام‌ ز طشت‌ طلا گرفت‌
آن‌ دم‌، عيار خويش‌ طلا كرد آشكار كز فيض‌ نور آن‌ سر انور جلا گرفت‌
زان‌ سرخ‌رو به‌ جمله‌ فلزات‌ شد طلا كز عكسِ خونِ آن‌ سرِ گلگون‌ حنا گرفت‌
چون‌ چشم‌ اهل‌ بيت‌ بر آن‌ طشت‌ زر فتاد آهي‌ زدند كاتش‌ غم‌ در بلا گرفت‌
چندان‌ خروش‌ و ناله‌ برآمد ز بي‌كسان‌ كز وامصيبتا به‌ گلوها صدا گرفت‌
پُر شد ز بانگ‌ نالة‌شان‌ گنبد سپهر نوعي‌ كه‌ راه‌ ناله‌ كشيدن‌ هوا گرفت‌
دلهاي‌ قدسيان‌ فلك‌ سوخت‌ زين‌ الم‌ كاتش‌ به‌ خاندان‌ نبوت‌ چرا گرفت‌
مالك‌ ز غصّه‌، آتش‌ دوزخ‌ به‌ تاب‌ كرد رضوان‌، بهشت‌ را ز الم‌ سدّ باب‌ كرد

[ 7 ]

هرجا حديث‌ حادثة‌ كربلا گذشت‌ آه‌ و فغان‌ ز طارم‌ عرش‌ خدا گرفت‌
سوراخ‌ كرد در دل‌ هر كس‌ كه‌ اين‌ حديث‌ عمرش‌ بسان‌ ني‌ همه‌ در ناله‌ها گذشت‌
تنها نه‌ زين‌ مصيبتِ عظمي‌ زمين‌ طپيد بر ساكنانِ عالمِ بالا بلا گذشت‌
از كينه‌هاي‌ بدر و اُحد از منافقان‌ بر عترتِ رسول‌، بسي‌ ماجرا گذشت‌
محبوس‌ چون‌ شدند اسيران‌ به‌ شهر شام‌ از اوج‌ چرخ‌، نعرة‌ يامصطفي‌ گذشت‌
اوضاع‌ كائنات‌ ز بس‌ گشته‌ منقلب‌ تحت‌الثراي‌ خاك‌ ز فوق‌السّما گذشت‌
گوشي‌ كه‌ اين‌ حديث‌ ستم‌ استماع‌ كرد چون‌ گلْ تمام‌ چاك‌ شد و از صدا گذشت‌
اين‌ درد جانگداز ندارد نهايتي‌ تا حشر مي‌كند به‌ جگرها سرايتي‌

[ 8 ]

ايزد چو بازپرس‌ به‌ روز جزا كند در زير پاي‌ عرش‌ منادي‌ ندا كند
پيراهن‌ حسين‌ به‌ كفِ حضرتِ بتول‌ با ناله‌ رو به‌ محكمة‌ كبريا كند
گيرد به‌ دست‌ قائمه‌ عرش‌ ايزدي‌ وز سوزِ سينه‌، جامة‌ طاقت‌ قبا كند
از پاي‌ عرش‌، قوّت‌ استادگي‌ برد وز دست‌ ناله‌، محشر ديگر بپا كند
توقيع‌ انتقام‌ رسد از جناب‌ قدس‌ دوزخ‌ چو اژدها دهنِ قهر وا كند
از هول‌ حشر، دل‌ به‌ بر انبيا طپد تا شور ربّ نفسي‌ ايشان‌ چها كند
آن‌ دم‌ هر آن‌ كه‌ ظلم‌ به‌ آل‌ رسول‌ كرد مالك‌ بر او زبانة‌ دوزخ‌ رها كند
چينند از زمينِ قيامتْ ظلوم‌ را در حلقشان‌ كنند حميم‌ و زقوم‌ را

[ 9 ]

قتل‌ حسين‌ ابن‌ علي‌، سهل‌ كار نيست‌ دوزخ‌ ز سوز تعزيه‌اش‌ يك‌ شرار نيست‌
ظلمي‌ كز آن‌ گروه‌ بر آل‌ رسول‌ رفت‌ در تحتِ قدرت‌ ستمِ روزگار نيست‌
كو سينه‌اي‌ كه‌ داغ‌ مصيبت‌ به‌ دل‌ نسوخت‌ كو ديده‌اي‌ كه‌ در غم‌ او اشكبار نيست‌؟
از بس‌ كه‌ اضطراب‌ خلايق‌ ز حد گذشت‌ سيماب‌ بي‌قرارتر از كوهسار نيست‌
از بس‌ غبار كلفت‌ اين‌ غمْ جهان‌ گرفت‌ بي‌ گرد، چهرة‌ گهرِ آبدار نيست‌
فرداي‌ حشر، ماتم‌ خود گيرد آن‌ شقي‌ كامروز در مصيبت‌ او سوگوار نيست‌
چشمي‌ كه‌ بخل‌ اشك‌ در اين‌ تعزيت‌ كند گر چشم‌ آفتاب‌ بود، بي‌ غبار نيست‌
گر اشك‌ اين‌ عزا ننشاندي‌ شرار را طاقت‌ كه‌ داشتي‌ غضبِ كردگار را

[ 10 ]

اي‌ ديده‌! خون‌ ببار كه‌ باآبرو شوي‌ پيش‌ خدا و خلق‌ خدا سرخ‌رو شوي‌
بي‌ ماتم‌ امام‌، نمازت‌ دُرست‌ نيست‌ بايد به‌ خون‌ ديده‌ به‌ قصد وضو شوي‌
چاك‌ عزاي‌ شاه‌ گل‌ باغ‌ جنت‌ است‌ اي‌ زخمِ دل‌ ببال‌! مبادا رفو شوي‌
اي‌ آتش‌ جگر! ز چه‌ خاموش‌ مانده‌اي‌؟ چندان‌ زبان‌ بكش‌ كه‌ به‌ كس‌ گرم‌خو شوي‌
اي‌ ناله‌! از تو داد كه‌ بس‌ پست‌فطرتي‌ بايد به‌ چرخ‌ در صدد گفتگو شوي‌
خشك‌ است‌ نخلِ ماتمِ سلطان‌ دين‌، حسين‌ اي‌ گريه‌! چند بند به‌ ناي‌ گلو شوي‌؟
اي‌ آنكه‌ ظلم‌ بر علي‌ و آل‌ كرده‌اي‌ با مصطفي‌ به‌ حشر چسان‌ روبرو شوي‌؟
ترسم‌ ز دست‌ ظلم‌ تو از پافتد جهان‌ در چاه‌ شامت‌ تو به‌ يك‌ جا فتد جهان‌

[ 11 ]

تا كار دل‌ به‌ ماه‌ محرم‌ فتاده‌ است‌ كار تمام‌ خلق‌ به‌ ماتم‌ فتاده‌ است‌
آن‌ آتشي‌ كه‌ خصم‌ به‌ باغ‌ بتول‌ زد برقي‌ شد و به‌ خرمن‌ آدم‌ فتاده‌ است‌
بر زخم‌ سينه‌هاي‌ مَلَك‌ مي‌زند نمك‌ شور قيامتي‌ كه‌ به‌ عالم‌ فتاده‌ است‌
از چاك‌هاي‌ كهنة‌ دل‌، بخيه‌ها گسست‌ زين‌ چنگ‌ داغ‌ها كه‌ به‌ مرهم‌ فتاده‌ است‌
از سينه‌ تا به‌ لب‌ نتواند نفس‌ گذشت‌ از بس‌ كه‌ گرد غم‌ به‌ سرِ هم‌ فتاده‌ است‌
بنياد صبر، سيل‌ مصيبت‌ خراب‌ كرد تا كار دل‌ به‌ ديدة‌ پرنم‌ فتاده‌ است‌
تا شد بناي‌ خانة‌ ماتم‌سراي‌ چرخ‌ زينسان‌ مصيبتي‌ به‌ جهان‌ كم‌ فتاده‌ است‌
اي‌ سيل‌ ديده‌! بس‌، به‌ تو آبي‌ دگر نماند وي‌ داغ‌ سينه‌! با تو حسابي‌ دگر نماند

[ 12 ]

خاموش‌ «محسنا» كه‌ فغان‌ تو هوش‌ سوخت‌ يك‌ نالة‌ تو مستمعان‌ را دو گوش‌ سوخت‌
خاموش‌ «محسنا» كه‌ بيان‌ تو شعله‌ است‌ كز سطح‌ خاك‌ تا فلك‌ نيل‌پوش‌ سوخت‌
خاموش‌ «محسنا» كه‌ دگر تاب‌ ناله‌ نيست‌ چون‌ شمع‌ هركه‌ سوخت‌ در اين‌ غم‌، خموش‌ سوخت‌
خاموش‌ «محسنا» كه‌ از اين‌ حرف‌ شعله‌خيز در سينه‌ چون‌ سپند، دلِ پُرخروش‌ سوخت‌
خاموش‌ «محسنا» كه‌ ز آه‌ و فغان‌ تو مرغ‌ هوا و ماهي‌ دريا بجوش‌ سوخت‌
خاموش‌ «محسنا» كه‌ از اين‌ درد جانگداز از اهل‌ مهر تا جگرِ كينه‌ كوش‌ سوخت‌
خاموش‌ «محسنا» كه‌ ز بس‌ عرشْ گرم‌ شد حمّال‌ عرش‌ را ز حرارات‌، دوش‌ سوخت‌
برگو هزار لعنت‌ حق‌ بر يزيد باد بر ابن‌ سعد و ابن‌ زياد پليد باد

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 60825361