خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

قصيده‌ در شهادت‌ سيدالشهدا امام‌ حسين‌

 

اشاره:



مي‌رود فردا به‌ ميدان‌، نور چشم‌ بوالحسن‌ اي‌ سحر! شرمي‌ بكن‌ تا روز محشر دم‌ مزن‌
مي‌رود فردا به‌ ميدان‌، راكب‌ دوشِ رسول‌ بر قتال‌ شاميان‌ چون‌ آفتاب‌ تيغ‌زن‌
مي‌رود فردا به‌ ميدان‌ از جفاي‌ كوفيان‌ نوگل‌ بستان‌ زهرا، سرو همدوش‌ حسن‌
مي‌رود فردا به‌ ميدان‌، والد زين‌العباد بالش‌ بيمار گردد داغ‌ دل‌، بسترْ مَحَن‌
مي‌رود فردا به‌ ميدان‌، حاميِ آلِ رسول‌ زينب‌ و كلثومْ حيران‌، فاطمه‌ فرياد زن‌
مي‌رود فردا به‌ ميدان‌، سرورِ لب‌تشنگان‌ آبِ پيكانِ ستم‌ اصغر بنوشد چون‌ لبن‌
مي‌رود فردا به‌ ميدان‌، سيّد اهل‌ جنان‌ نالة‌ رضوان‌ كند خلد برين‌، بيت‌الحزن‌
پس‌ مدم‌ اي‌ صبح‌! گر در دعوي‌ خود صادقي‌ در ولاي‌ آفتابِ مغربِ كُرب‌ و محن‌
ورنه‌ از دست‌ جفاي‌ شاميانِ كذبْ كيش‌ چاك‌ خواهي‌ زد گريبان‌ جهان‌ چون‌ خويشتن‌
هست‌ منقول‌ از صداقت‌پيشگانِ راست‌گو كز قضا چون‌ صبح‌ بر خود پاره‌ كرده‌ پيرهن‌
تيغ‌ بر كف‌ آفتابِ يثرب‌ و بطحا، حسين‌ بردميد و شد به‌ ميدان‌ بلا پرتوفكن‌
از سحرگه‌ تا زوال‌، آن‌ نيّر اوج‌ قتال‌ تيغ‌ مي‌زد بر صف‌ كافردلانِ دلشكن‌
شاميان‌ را غوطه‌ در خون‌ داد مانند شفق‌ كوفيان‌ را كوفت‌ بر سر ذوالفقار برقْ فَن‌
يك‌ هزار و نهصد و پنجاه‌ كافر را بكشت‌ يك‌ هزار و نهصد و پنجاه‌ ضربت‌ بر بدن‌
بس‌ كه‌ سيل‌ موج‌ خون‌ زان‌ كوه‌ تمكين‌ ريخت‌، بُرد طاقت‌ جولان‌ به‌ ميدانِ نبرد از دست‌ ] و [ تن‌
ناگهان‌ آن‌ سرو گلزارِ كنار مصطفي‌ از سرا بستان‌ زين‌ افتاد چون‌ برگ‌ سمن‌
ناله‌اش‌ رنگ‌ مصيبت‌ ريخت‌ آن‌ دم‌ بر زمين‌ نوحه‌اش‌ انداخت‌ آشوب‌ قيامت‌ بر زمن‌
جبرئيل‌ از سدره‌ نالان‌ شد كه‌ هي‌! شمع‌ هدا كُشته‌ شد از تندبادِ صرصرِ قهرِ فتن‌
شد هجوم‌ ظلم‌ كيشان‌ چون‌ مگسها بر عسل‌ بر سر نوباوة‌ يعسوبِ دينِ ذوالمنن‌
تيرِ بيداد و سنانِ مبغض‌ و سيفِ نفاق‌ چارسو مي‌ريخت‌ بر جانِ رسولِ مؤتمن‌
اندر اين‌ حالت‌ نظر افكند بر دشت‌ بلا كودك‌ شش‌سالة‌ معصوم‌ فرزند حسن‌
ديد عمّ پاك‌ خود را در ميان‌ شاميان‌ همچو خورشيدي‌ كه‌ دورش‌ ميغ‌ باشد برق‌زن‌
بي‌ تحاشي‌ ناله‌ از سوز جگر زد چون‌ سپند وز حرم‌ آمد دوان‌ نزديك‌ عمّ خويشتن‌
گفت‌ يا عمّا! چرا شد سرو بالايت‌ نگون‌؟ چاك‌ چاكت‌ از جفاي‌ كيست‌ چون‌ گل‌ پيرهن‌؟
اي‌ به‌ قربان‌ تو من‌، زين‌ موي‌ مشكين‌ بوي‌ تو سوختم‌ چندان‌ كه‌ خون‌ شد ناف‌ آهو در ختن‌
بر لب‌ كودك‌ هنوز اين‌ حرف‌، كز قوم‌ جفا دست‌ و تيغي‌ شد بلند از خارجيِ شومْ تن‌
خواست‌ تا زخمي‌ زند بر شه‌ كه‌ كودك‌ زد فغان‌ كاي‌ لعين‌! رحمي‌ بكن‌ بر حال‌ زارِ عمّ من‌
اين‌ بگفت‌ و دست‌ خود را چون‌ سپر بر شه‌ گرفت‌ تا مگر دست‌ جفا را واكشد ديو مَحَن‌
ليكن‌ آن‌ بي‌رحم‌، ظالم‌، سنگ‌دل‌، پوشيده‌ چشم‌ تيغ‌ بازو را فرود آورد بر شاه‌ زمن‌
شد قلم‌ دست‌ صغير بي‌گنه‌ چون‌ شاخ‌ گل‌ غنچه‌سان‌ پيچيده‌ بر خود نوگلِ باغِ حسن‌
از دل‌ پردرد، آهي‌ زد كه‌ وا جدّا ببين‌! حال‌ طفل‌ خويش‌ را و صحبت‌ اين‌ اهرمن‌
شاه‌ مظلومان‌ چو ديد احوال‌ كودك‌ را چنين‌ شد دلش‌ از رقتْ آب‌، و چشم‌ حسرت‌ قطره‌ زن‌
با همه‌ ضعف‌ بدن‌ چون‌ جان‌ در آغوشش‌ گرفت‌ ليك‌ بسته‌ در گلويش‌ گريه‌ شهراه‌ سخن‌
با كمال‌ شدّتش‌ اين‌ حرف‌ آمد بر زبان‌ كاي‌ پسر!وي‌ جان‌ عم‌! وي‌ مبتلا در صغر سن‌!
صبر كن‌ يك‌ آنِ ديگر بر چنين‌ جور و جفا تا شوي‌ همصحبت‌ اجداد در خلد عدن‌
اين‌ سخن‌ را سرور لب‌تشنگان‌ ناكرده‌ ختم‌ كز كمانِ بغضْ شد سنگين‌ دلي‌ ناوك‌ فكن‌
جسته‌ ناوك‌ چون‌ شرار از سينة‌ طفل‌ صغير كرده‌ در دامان‌ اقدس‌، مرغ‌ بسمل‌ پرزدن‌
مرغ‌ روحِ اطهرش‌ زين‌ دام‌گاه‌ اعتبار بال‌ همّت‌ بر گشود و كرد بر طوبي‌ وطن‌
چرخ‌ در چرخ‌ آمد و بيدادها زد زين‌ جفا مهر شد لرزان‌ و سوزان‌، ماه‌ شد داغ‌ كهن‌
چون‌ نگاه‌ سرورِ لب‌ تشنگان‌، اين‌ حال‌ ديد جيب‌ طاقت‌ چاك‌ زد با نعرة‌ افلاك‌ كَن‌
گفت‌ كاي‌ نوباوة‌ باغ‌ حسن‌، ناديده‌ كام‌ داغ‌ هجران‌ تو عم‌ چون‌ لاله‌ سازد جزو تن‌
اين‌ كه‌ اي‌ طفل‌ بلاكش‌ جان‌ فداي‌ عمّ زار مي‌رسم‌ با پاي‌ سر در پي‌ ميان‌ انجمن‌
از من‌ بي‌كس‌، سلامي‌ عرض‌ كن‌ اي‌ جان‌ عمّ! بر نبي‌ و بر علي‌ و بر بتول‌ و بر حسن‌
اين‌ سخن‌ را گفت‌ وز ضعف‌ بدن‌ بيهوش‌ وار بر زمين‌ غلطيد عرشِ با وقارِ ذوالمنن‌
بيشتر گر شرح‌ ظلم‌ شمر ذي‌الجوشن‌ دهم‌ آتش‌ غم‌ شمع‌ سان‌ سوزد زبانم‌ در دهن‌
چون‌ لعينان‌ ستمگر از جدل‌ پرداختند ريخت‌ رنگ‌ ظلم‌ نو در خاطرِشان‌ اهرمن‌
بهر تاراج‌ حرم‌، يكسر سمند انگيختند تا شود كفر و نفاقِشان‌ به‌ عالم‌ مبْرَهن‌
آتش‌ غم‌ آنقدر شد شعله‌ور كز دود آن‌ آسمان‌ پوشيد با اختر، به‌ بر، نيلي‌ كفن‌
بعد غارت‌، خيمه‌گاهِ عصمت‌آرايان‌ قدس‌ سوختند از آتش‌ كين‌، مرتدان‌ بُغضْ فن‌
آنچه‌ شد زان‌ كلْمه‌ گويان‌ در حق‌ آل‌ رسول‌ بالله‌ ار كافر كند با خصم‌ جان‌ خويشتن‌
اي‌ دريغا چون‌ بر اشترها نشاندند از ستم‌ بانوان‌ بيت‌ عصمت‌ را بدينسان‌ در علن‌
اي‌ دريغا هر دو دست‌ عابد بيمار را بر قفا بستند از بغض‌ و عداوت‌ با رسن‌
اي‌ دريغا رأس‌ پاك‌ شاه‌ شد در كربلا بر سر شاخ‌ سنان‌ چون‌ گلْ نمايان‌ در چمن‌
اي‌ دريغا با چنين‌ احوال‌ از دشت‌ بلا سوي‌ كوفه‌ شد ذهاب‌ كاروانِ پُرمَحن‌
اي‌ دريغا در عداوتْ خانة‌ ابن‌ زياد اهل‌ بيت‌ احمدي‌ را چون‌ اسيران‌ شد وطن‌
آه‌ واويلا كجا باشد روا كآل‌ نبي‌ پيش‌ ملعون‌ ايستد از دور چون‌ عقد پَرن‌
آه‌ واويلا روا باشد كه‌ بر طشت‌ طلا رأس‌ پاك‌ شاه‌ دين‌ باشد چو شمع‌ اندر لگن‌
آه‌ واويلا روا باشد كه‌ بر لعل‌ حسين‌ بي‌ادب‌ مُرتد بكوبد چوبة‌ دندان‌شكن‌
آه‌ واويلا روا باشد كه‌ اين‌ حرمت‌ بُود بوسه‌گاه‌ احمدي‌ را در ميان‌ مرد و زن‌
بيش‌ از اين‌ طاقت‌ ندارم‌ تا بيارم‌ در بيان‌ ظلم‌ مادر بي‌ نكاحاني‌ به‌ چندين‌ پشت‌، من‌
يا الهي‌! حرمت‌ خون‌ شهيد كربلا آنكه‌ در گرداب‌ خون‌ بنشست‌ تا چاه‌ ذقن‌
سرخ‌رو كن‌ مؤمنان‌ مخلصِ يكرنگ‌ را در دو عالم‌ همچو من‌ گل‌بانگ‌ و بوي‌ جود من‌
خاصه‌ محسن‌ را كه‌ باشد منقبتِ خوانِ حسين‌ بر عدوي‌ او زند تير تبرّا در علن‌
عفو كن‌ تقصير او در حشر، از وي‌ درگذر بالنّبي‌ و بالوصيّ و بالحسين‌ و بالحسن‌

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 60825345