خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

حكايت‌ راهزن‌ زوار امام‌ حسين‌(ع‌)

 

اشاره:


به‌ نام‌ فروزندة‌ ماه‌ و مهر فرازندة‌ بارگاه‌ سپهر
از او گشته‌ در كار خود اوستاد اگر آب‌ و آتش‌، اگر خاك‌ و باد
به‌ لطفش‌ همه‌ راست‌ چشمِ اميد اگر سرخ‌ و زرد، ار سياه‌ و سفيد
همه‌ راس‌ بر فيض‌ عامش‌ نظر اگر كوه‌ و دشت‌ است‌، اگر بحر و بر
سري‌ نيست‌ خالي‌ ز اسرار او دلي‌ كو كه‌ نبود طلبكار او
به‌ او ملتجي‌ گر شقي‌، ور سعيد نگشته‌ كسي‌ از درش‌ نااميد
ز ابر عطايش‌ به‌ بارندگي‌ زمين‌ را رسد ماية‌ زندگي‌
به‌ فرمانش‌ از ماه‌ و مهر برين‌ بود ابلق‌ روز و شب‌، زير زين‌
مر او راست‌ از مطبخِ فضل‌ و جود شرارْ انجم‌ و دودْ چرخِ كبود
فلم‌(؟) را ز انجم‌ كه‌ هر سو بريخت‌ ز بس‌ ذكر او تار سبحه‌ گسيخت‌
از او گشته‌ در عود سوزِ سپهر فروزان‌ همي‌ اخگر ماه‌ و مهر
ز شاخ‌ زبانها تذروِ سروش‌ به‌ بال‌ نفس‌ زو پرد تا به‌ گوش‌
ز قهرش‌ بود مهر در تاب‌ و تب‌ ز رنگي‌ به‌ رنگي‌ رود روز و شب‌
فلك‌ با وجود اينهمه‌ شوكتش‌ حبابي‌ است‌ از لجّة‌ قدرتش‌
همه‌ را بود چشم‌ ياري‌ از او همه‌ راست‌ اميدواري‌ از او

ز الطاف‌ بي‌حد به‌ حال‌ عبيد
شفاعتگري‌ چون‌ نبي‌ آفريد

محمد، خديوِ ملايكْ سپاه‌ سرِ سروران‌ زيبدش‌ خاك‌ راه‌
حبيب‌ خدا، بهترينِ انام‌ عليه‌الصلوة‌ و عليه‌السّلام‌
به‌ عرش‌ برين‌ يافت‌ چون‌ برتري‌ به‌ كرسي‌ نشانيد پيغمبري‌
اگر بحر و برّ است‌، اگر كوه‌ و دشت‌ طفيلي‌ او جمله‌ مخلوق‌ گشت‌
پيِ مُهرِ توقيعِ عفوِ خطا نبي‌ خاتم‌ است‌، و نگين‌ مرتضي‌
سزد پيش‌ ارباب‌ فضل‌ و يقين‌ چنان‌ خاتمي‌ را نگيني‌ چنين‌
عليِّ ولي‌، شاهِ مشكل‌گشا وكيلِ درِ خانة‌ كبريا
كسِ بي‌كسان‌، تاجِ تاج‌آوران‌ دلِ دردمندان‌، سرِ سروران‌
مثال‌ خدا داشتي‌ گر وجود در آئينة‌ ذات‌ او مي‌نمود
اگر شبه‌ واجب‌ نبودي‌ محال‌ ورا گفتمي‌ كوست‌ چون‌ ذوالجلال‌
شهان‌ را ز شمشير آن‌ دين‌پناه‌ به‌ باد فنا رفته‌ تخت‌ و كلاه‌
از آن‌ تيغ‌ چون‌ تيغ‌ مهر برين‌ مسخّر شد امروز، روي‌ زمين‌
مگو تيغ‌ كز معجز بوتراب‌ محيط‌ جهان‌ گشته‌ يك‌ قطره‌ آب‌
كرا قدرت‌ آن‌ كه‌ راند سخن‌ ز فضل‌ و كمال‌ حسين‌ و حسن‌

كه‌ اينجا تواند شدن‌ مدحگر
مگر ابن‌ طاووس‌ عالي‌گهر

روايت‌ كند سيّد نامدار يگانه‌ دُر بحرِ هشت‌ و چهار
كه‌ در عهد مروانيان‌ لعين‌ يكي‌ زان‌ مكان‌ خصومت‌ گزين‌
بسي‌ آرزومند فرزند بود به‌ فرزند بس‌ آرزومند بود
چنين‌ نذر كرد آن‌ شقاوت‌مآب‌ كه‌ گردد ز فرزند اگر كامياب‌
زند دايم‌ آن‌ پور پُرشرّ و شين‌ ره‌ زائرانِ شه‌ دين‌، حسين‌
قضا را دلش‌ زين‌ غم‌ آزاد شد به‌ ديدار فرزند، دل‌شاد شد
چو آن‌ طفل‌ آمد به‌ سرحدّ هوش‌ به‌ ايفاي‌ عهدش‌ بماليد گوش‌
مدام‌ آن‌ جوانِ ز حق‌ بي‌خبر عمل‌ خواست‌ كردن‌ به‌ پند پدر
به‌ ايفاي‌ نذر پدر، روز و شب‌ همي‌ در كمين‌ بود فرصت‌طلب‌
به‌ ناگه‌ يكي‌ كارواني‌ شنيد كه‌ آمد به‌ طوفِ امام‌ شهيد
ز جا جست‌ و بربست‌ محكم‌ ميان‌ به‌ آهنگ‌ تاراج‌ آن‌ كاروان‌
بيامد دوان‌ تا كنار فرات‌ چنين‌ ديد آن‌ سر به‌ راه‌ نجات‌
كزان‌ بحر بگذشته‌ آن‌ كاروان‌ چو از ديده‌، اشك‌ ستمديدگان‌
چو كام‌ از تكاپو نشد حاصلش‌ چنين‌ يافت‌ انديشه‌ ره‌ در دلش‌
كه‌ هنگام‌ برگشتن‌ كاروان‌ بگيرد سر راه‌ بر زايران‌
در اين‌ فكر، ناگاه‌ خوابش‌ ربود بياسود از قيد گفت‌ و شنود
ز خواب‌ گران‌ چون‌ در آرام‌ شد به‌ روياي‌ صادق‌ دلش‌ رام‌ شد
چنان‌ ديد كامد قيامت‌ پديد بجوشيد در هم‌ شقي‌ و سعيد
نشسته‌ به‌ كرسي‌ قرب‌ اله‌ محمد، شهنشاهِ امّت‌ پناه‌
ملايك‌ ز هر سو در آن‌ حشرِ عام‌ كمر بستة‌ حكمِ خيرِ الانام‌
كه‌ تا نيك‌ و بد را به‌ لطف‌ و گزند سوي‌ پيشگاه‌ نبوّت‌ برند
شوند آنگه‌ از حكم‌ آن‌ شهريار سعيد و شقي‌، داخل‌ خلد و نار
در آن‌ عرصه‌ ز اشرار بيدادگر درآمد نبي‌ را يكي‌ در نظر
بگفت‌ اين‌ شقي‌ را به‌ فضل‌ كريم‌ نشايد فرستيم‌ سوي‌ جحيم‌
گزارش‌ مگر روزي‌ از روزها فتاده‌ است‌ بر وادي‌ كربلا
غباري‌ از آن‌ تربت‌ مشكبو نشسته‌ است‌ بر صفحة‌ روي‌ او
كنون‌ تا بود بر رخش‌ زان‌ غبار برون‌ باشد از زمرة‌ اهل‌ نار
گران‌قدر زان‌ خاك‌ شد در نظر رخش‌ چون‌ ز گرد يتيمي‌ گهر
به‌ رويي‌ كه‌ پُر گرد درگاه‌ اوست‌ مگو خاك‌، كان‌ سر به‌ سر آبروست‌
بگفتند در خدمت‌ آن‌ جناب‌ كه‌ شوييم‌ از رويش‌ آن‌ خاك‌ پاك‌
بريمش‌ سوي‌ آتش‌ سوزناك‌ دگر بار، آن‌ ساية‌ كردگار
شعار شفاعتگري‌ تازه‌ كرد ترحم‌ زياده‌ ز اندازه‌ كرد
بزد فال‌ رحمت‌ به‌ حسن‌ مقال‌ كه‌ اي‌ خادمان‌ حريم‌ جلال‌
ز رخسارِ اين‌ بندة‌ شرمسار به‌ شستن‌ زُدوديد اگر آن‌ غبار
چه‌ سازيد كافتاده‌ چشمش‌ ز دور سوي‌ گنبدي‌ كآمده‌ رشكِ طور
چه‌ گنبد، كه‌ كرده‌ است‌ از برتري‌ سعاداتِ كونين‌، گردآوري‌
از آن‌ گنج‌ رحمت‌ چو معمور گشت‌ چو فانوس‌، آبستن‌ نور گشت‌
هر آن‌ كس‌ كه‌ از ديدنش‌ يافت‌ كام‌ بود آتش‌ دوزخ‌ او را حرام‌
پس‌ آنگه‌ به‌ حكم‌ شه‌ دين‌پناه‌ بهشت‌ برينش‌ شد آرامگاه‌
چو بينندة‌ خواب‌، بيدار گشت‌ دلش‌ مخزنِ گنجِ اسرار گشت‌
ز مستيِ غفلت‌ چو هشيار شد چو بخت‌ خود از خواب‌ بيدار شد
ز نور حقيقت‌ بسي‌ بهره‌ يافت‌ بر آن‌ ذرّه‌، خورشيد ايمان‌ بتافت‌
به‌ حكم‌ دُرِ بحرِ عزّ و شرف‌ غلام‌ به‌ اخلاص‌ شاه‌ نجف‌
ز جانْ دوستدارِ سرِ سروران‌ خليلِ شه‌ دين‌، براهيم‌ خان‌

ز جوياي‌ رنگين‌ سخن‌ اين‌ كلام‌
پذيرفته‌ كيفيت‌ اختتام‌

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 60410801