خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

در منقبت‌ حضرت‌ امام‌ حسين‌(ع‌)

 

اشاره:


بود به‌ نور رياضت‌، هميشه‌ دل‌ روشن‌ كه‌ از گداز تن‌ است‌ اين‌ چراغ‌ را روغن‌
چنان‌ ز آتش‌ عشقش‌ گداختم‌ كه‌ چو شمع‌ نماند غير رگ‌ و استخوانْ مرا ز بدن‌
توان‌ شنيد ز آهم‌ شميم‌ رخسارت‌ چو آن‌ نسيم‌ كه‌ آرد به‌ دشتْ رو ز چمن‌
چنان‌ به‌ فكر تو خو كرده‌ام‌ كه‌ گاه‌ سري‌ چو بوي‌ غنچه‌ برآرم‌ ز چاك‌ پيراهن‌
شكستگي‌ به‌ من‌ از بخت‌ تيره‌ مي‌زيبد چنانكه‌ در خم‌ زلف‌ تو خوش‌نماست‌ شكن‌
به‌ اضطراب‌ من‌ امشب‌ اگر نظر فكند چو زخم‌ تازه‌ چكد خون‌ ز ديدة‌ روزن‌
يكي‌ است‌ ماية‌ شادي‌ و غم‌ كه‌ در فانوس‌ به‌ شمع‌ مرده‌ كفن‌ نيست‌ غير پيراهن‌
به‌ جيب‌ پاره‌ام‌ از دست‌ هجر، چاكي‌ نيست‌ كه‌ همچو گل‌ نكشيده‌ سري‌ سوي‌ دامن‌
دل‌ آنچه‌ بر سرم‌ آورد امشب‌ از غم‌ هجر كسي‌ نديده‌ و نشنيده‌ است‌ از دشمن‌
ز بي‌قراري‌ام‌ امشب‌ گريست‌ خون‌ گردون‌ ترا نكرد اثر در دل‌، آه‌ نالة‌ من‌
نتيجه‌اي‌ ز جهان‌ نيست‌ غير باد به‌ دست‌ حباب‌وار به‌ هيچ‌ است‌ چرخ‌ آبستن‌
ز سر، غرور بيفكن‌ كه‌ شمع‌ را آخر سرش‌ به‌ باد فنا رفت‌ از رگ‌ گردن‌
دلش‌ به‌ موعظة‌ تلخ‌ كي‌ شود رامت‌ چگونه‌ نرم‌ به‌ هاون‌ كند كسي‌ آهن‌؟
فرا گرفت‌ ز خوي‌ تو سركشي‌ آتش‌ ز چشم‌ شوخ‌ تو آموخت‌ رم‌، غزال‌ ختن‌
چو گل‌ بديد لبت‌ را گهِ قدح‌ نوشي‌ دريد جامه‌ به‌ تن‌ در هواي‌ غنچه‌ شدن‌
دلي‌ كه‌ كُشتة‌ عشق‌ است‌، زندة‌ ابد است‌ كه‌ شمع‌ غنچه‌ چو گل‌ شد، فزون‌ بود روشن‌
به‌ خونْ طپيدة‌ عشق‌ توام‌ ز صبح‌ ازل‌ كه‌ چاك‌ پيرهنم‌ چون‌ گل‌ است‌ جزو بدن‌
براي‌ لقمة‌ نان‌، آبرو نمي‌ريزم‌ چو شمع‌ گر شودم‌ استخوانْ غذاي‌ بدن‌
محبّت‌ تو مرا در دلِ ستمديده‌ چو نشئه‌ در مي‌، و بو در گل‌ است‌، و جان‌ در تن‌
مسوز از آتش‌ رخسار، بلبل‌ و گل‌ را نكوست‌ از تو رعايت‌ به‌ ساكنان‌ چمن‌
سخن‌ بجوشدم‌ از لب‌ چو گوهرِ غلطان‌ سخن‌شناس‌ چو آئينه‌اي‌ است‌ بس‌ زمن‌
قرار بر كف‌ آئينه‌ چون‌ نگيرد در از آن‌ بغلطد شعرم‌ به‌ طبع‌ اهل‌ سخن‌
ز ذمّ اهل‌ تكبّر، دمي‌ نياسايم‌ مرا كه‌ هست‌ زبان‌، نشترِ رگِ گردن‌
چه‌ حيله‌ها كه‌ نديدم‌ ز چرخ‌ بوقلمون‌ چه‌ كينه‌ها كه‌ نورزيد آسمان‌ با من‌

پناه‌ مي‌برم‌ اكنون‌ ز جور او به‌ شهي
‌ كه‌ حلّ مشكلم‌ آنجا شود به‌ وجه‌ حسن‌

حسين‌ ابن‌ علي‌، خسرو زمين‌ و زمن‌ فداي‌ مرقد پاكش‌ من‌ و هزار چو من‌
جبين‌ ماه‌ نو از سجدة‌ درش‌ پُر نور ز خاك‌ درگه‌ او ديدة‌ ملكْ روشن‌
دم‌ از ثناي‌ تو مي‌زد زبانِ اخلاصم‌ ز ساعتي‌ كه‌ لبم‌ بود آشناي‌ لبن‌
بود فضاي‌ وسيع‌ جهان‌ چنان‌ معمور ز فيض‌ جود سخاي‌ تو يا امام‌ زمن‌!
كه‌ شخص‌ حرص‌، نهان‌ در وفورِ نعمت‌هاست‌ چو مور خسته‌ كه‌ ماند نهان‌، تهِ خرمن‌
بود هميشه‌ به‌ راه‌ خدنگ‌ دل‌ روزت‌ تمام‌ چشمِ تنِ دشمنِ تو چون‌ جوشن‌
بود به‌ پيكر خصم‌ تو جانشين‌ گل‌ ز ضربِ گرز گرانْسنگ‌، مهرة‌ گردن‌
كمند را چو تو كار سنان‌ بفرمايي‌ به‌ فرض‌ باشد اگر دشمن‌ تو روئين‌تن‌
به‌ زور معجز سرپنجة‌ عدو بندت‌ گذر كند ز تنش‌ همچو رشته‌ از سوزن‌
نهد زمانه‌ به‌ كف‌، گوهرِ مرادْ مرا چو بر عدوش‌ شرر ريز گردد ابر كفن‌
سنان‌ او چو بود حاملِ سرِ اعدا بلندتر بود از چرخ‌، يك‌ سر و گردن‌
اگر به‌ چشم‌ غضب‌ سوي‌ آسمان‌ نگري‌ ز بيم‌ بسكه‌ بلرزد به‌ خويش‌ چرخ‌ كهن‌
به‌ روي‌ خاك‌ بيفتد ستاره‌ از گردون‌ چنانكه‌ آرد بريزد برون‌ ز پرويزن‌
زبانِ وحي‌ بياني‌ كجاست‌، تا كه‌ كنم‌ ثنا و مدح‌ حسين‌ علي‌ به‌ وجه‌ حسن‌
مجال‌ من‌ نبود مدح‌ چون‌ تويي‌ كه‌ بود زبان‌ ناطقه‌ اينجا كليم‌ را الكن‌
ثناي‌ همچو تويي‌ نيست‌ حدّ ناطقه‌ام‌ كنم‌ به‌ ذكر دعا بعد از اين‌ تمام‌ سخن‌
به‌ گرد مركز خاك‌ است‌ تا فلك‌ دوّار ز مهر، آينة‌ ماه‌ تا بود روشن‌

حسود جاه‌ تو را در عزاي‌ مرده‌دلي‌
ز نيل‌ بخت‌ نگون‌باد رنگ‌ پيراهن‌

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 60404434