خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

در منقبت‌ حضرت‌ امام‌ حسين‌(ع‌)

 

اشاره:



ز همّتم‌ نبود احتياج‌ با گوهر كه‌ آبله‌ است‌ به‌ كف‌ چون‌ صدفْ مرا گوهر
ز كاوش‌ مژة‌ او فزود قدر دلم‌ مگو كه‌ سُفته‌ چو شد، افتد از بها گوهر
دلم‌ ز عقدة‌ ابروي‌ ناز بگشايد كه‌ هست‌ هم‌ گره‌ و هم‌ گره‌گشا گوهر
به‌ قطره‌هاي‌ سرشكم‌ مشابهت‌ دارد از آن‌ به‌ چشمم‌ مي‌آيد آشنا گوهر
بود جلاي‌ وطن‌، باعثِ ترقي‌ جاه‌ رسد به‌ تاج‌ شهان‌ از صدف‌ جدا گوهر
سموم‌ شعلة‌ آهم‌ چو بگذرد بر بحر جهد شراره‌صفت‌ در صدف‌ ز جا گوهر
چو ديده‌ سوي‌ تو بيند، سرشك‌ افشاند كه‌ هست‌ لايق‌ روي‌ تو رونما گوهر
نگشت‌ آبلة‌ پاي‌ گرمْرفتاران‌ در اين‌ محيط‌ بسي‌ خورده‌ است‌ پا گوهر
سرشك‌ ديدة‌ گريان‌ نشد، نمي‌دانم‌ كه‌ بسته‌ است‌ به‌ خود اينقدر چرا گوهر
به‌ هيچ‌ وجه‌ نيارم‌ بُريد از او كه‌ مرا به‌ دل‌ محبّت‌ او چون‌ صفاست‌ با گوهر
دوام‌ فيض‌ قناعت‌ نگر كه‌ كرده‌ ز بحر تمام‌ عمر به‌ يك‌ قطره‌ اكتفا گوهر
چو اهل‌ طبع‌ گشايند ديدة‌ انصاف‌ كجا لطافت‌ نظمِ من‌ و كجا گوهر؟
به‌ فرض‌ با سخنم‌ گر برابري‌ جويد به‌ رنگ‌ قطره‌ شود آب‌ از حيا گوهر
به‌ جستجوي‌ معاني‌ شوم‌ چو گرمِ طلب ‌ به‌ جاي‌ آبله‌ مي‌افتدم‌ به‌ پا گوهر
مدام‌ معني‌ام‌ از دل‌ سوي‌ زبان‌ آيد كشيده‌اند به‌ تار نفسْ مرا گوهر
تن‌ ضعيف‌ مرا با معاني‌ فربه‌ همان‌ مناسبت‌ رشته‌ است‌ با گوهر
چه‌ كم‌ شد ز سخنْ ناشناس‌، قدر سخن ‌ به‌ روي‌ زشت‌ نمي‌افتد از صفا گوهر
اگرچه‌ نظم‌ تو جويا! تمام‌ چون‌ گهر است‌ وليك‌ فرق‌ ز گوهر بسي‌ است‌ تا گوهر
غزل‌ سرودي‌، زين‌ پس‌ به‌ منقبتْ پرداز ز بحر طبع‌ برون‌ بر پي‌ بها گوهر
شه‌ سرير امامت‌ حسين‌ ابن‌ علي‌ كه‌ هست‌ در نظرش‌ كمتر از گيا گوهر
دُر يتيم‌ محيطِ نبوّتي‌ شاها! رسانده‌ است‌ به‌ دريا نسبْ تو را گوهر
نشانده‌ است‌ يد قدرت‌ از پي‌ ترصيع ‌ ز جوهري‌ چو تو بر تاج‌ «إنّما » گوهر
به‌ جز تو كامدي‌ از بضعة‌ نبي‌ به‌ وجود كه‌ ديده‌ از صدف‌ بحر كبريا گوهر؟

مركّب‌ است‌ وجود تو از نبي‌ و علي‌
زهي‌ اصالت‌ ذاتي‌ و مرحبا گوهر

پيِ عطا شده‌ با دستت‌ آشنا گوهر دگر چه‌ دولت‌ مي‌خواهد از خدا گوهر
سحاب‌ لطف‌ تو چون‌ سايه‌ گسترد، چه‌ عجب‌ به‌ جاي‌ باران‌، بارد گر از هوا گوهر
به‌ بحر گر فتد از خصم‌ زرد روي‌ تو عكس ‌ شود به‌ دريا همرنگِ كهربا گوهر
سرشك‌ ماتميانت‌ نشد، از اين‌ جهت‌ است‌ كه‌ اعتبار ندارد به‌ چشم‌ ما گوهر
ز بس‌ كه‌ دست‌ سخاي‌ تو هر طرف‌ افشاند بود به‌ دور تو در بحر، كيميا گوهر
اگر به‌ عمان‌، هر قطره‌ گوهري‌ گردد كند به‌ خرج‌ عطاي‌ تو كي‌ وفا گوهر؟
به‌ خاك‌ راه‌ تو تا كرده‌ايم‌ ديده‌ سياه‌ سرشك‌وار فتاده‌ ز چشم‌ ما گوهر
سگِ در توام‌ اي‌ مقتداي‌ عالميان‌! كند به‌ پاكي‌ ذات‌ من‌ اقتدا گوهر
چراغ‌ خلوت‌ خورشيد و ماه‌ خواهد بود ز خاك‌ راه‌ تو يابد اگر جلا گوهر
به‌ جبهة‌ دلم‌ از فيضِ نورِ بندگي‌ات ‌ براي‌ دانه‌ برويد گر از گيا گوهر
شوم‌ چو مدح‌ سرايندة‌ تو، مي‌گردد دلم‌ محيط‌ و دهانم‌ صدف‌، ثنا گوهر
صدف‌ به‌ پيش‌ سخاي‌ تو سائل ‌ به‌ كف‌ است‌ به‌ اين‌ اميد كه‌ جودت‌ كند عطا گوهر
همين‌ بس‌ است‌ كه‌ بهر عطاي‌ بي‌برگان‌ رسيده‌ است‌ به‌ دست‌ تو مرحبا گوهر
اگر خموش‌ نشينم‌ وگر ثنا خوانم ‌ صدفْ صفتْ دهنم‌ راست‌ كار با گوهر
دلم‌ ز بس‌ كه‌ بود گرم‌ مدح‌ پيرايي‌ شود فتد چو گره‌ بر زبان‌ مرا گوهر

مدام‌ آب‌ گره‌ در گلوي‌ خصم‌ تو باد
شود صدف‌ را در كام‌ قطره‌ تا گوهر

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 60825351