خانه  |  مجلات  |  کتاب  |  اخبار  |  گزارش ها  |  گفتگوها  |  مقالات  | پديدآورندگان

محصولات  |  کتاب رايگان  |  جستجو  |  ارسال کارت الکترونيکي  | وبلاگ  |ویژه نامه

حوزه هنری  |  آلبوم عکس  |  آیینه نشر  |  تالار افتخارات  |  درباره ما  |  ارتباط با ما

خانه » کتاب رايگان

 

ترجيع‌بند در شهادت‌ حضرت‌ امام‌ حسن‌ و حسين‌ (صلوات‌ الله‌ عليها)

 

اشاره:


دل‌ مي‌طپد به‌ ياد شهيدان‌ كربلا جانم‌ فداي‌ همّت‌ مردان‌ كربلا
جبريل‌ تا به‌ آدمي‌ خاكي‌ چمن‌ چمن ‌ هر لحظه‌ از درود گل‌افشان‌ كربلا
تا عرش‌، خون‌ ديده‌ و دل‌ موج‌ مي‌زند از جانگذار ياد شهيدان‌ كربلا
با سرزمين‌ مكّه‌ ندادند اين‌ شرف ‌ سازند سبحه‌ خاك‌ بيابان‌ كربلا
صبر است‌ كشتي‌ و دم‌ تسليم‌ ساحلش‌ تيغ‌ است‌ تيغ‌، موجة‌ عمان‌ كربلا
جايي‌ كه‌ هست‌ آل‌ محمد، فرشته‌ كيست‌؟ از عرش‌ هم‌ بلند بود شان‌ كربلا
چون‌ صبح‌ موج‌ لرزه‌ شود برق‌ خرمنم ‌ ياد آيدم‌ چو شام‌ غريبان‌ كربلا

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

زين‌ حشر ناگزير كه‌ لرزد فلك‌ هنوز خون‌ گريه‌ مي‌كند ز پري‌ تا ملك‌ هنوز
پست‌ و بلند زير و بم‌ ساز ناله‌ است‌ لبريز شيون‌ است‌ سما و سمك‌ هنوز
در عالم‌ مثال‌ مگر ديده‌ ديده‌ است ‌ دارد لباس‌ شيونيان‌، مردمك‌ هنوز
آه‌ اين‌ چه‌ شورش‌ است‌ كه‌ بر داغ‌ عاشقان‌ از استخوان‌ سوده‌ فشاند نمك‌ هنوز؟
زين‌ غم‌ چگونه‌ صبر كند كس‌ كه‌ مي‌رسد غمهاي‌ كهنه‌ را غم‌ نو در كمك‌ هنوز
هرچند سنگسار به‌ لعنت‌ كنند خلق ‌ دارد سر يزيد، هواي‌ كتك‌ هنوز
بي‌ آه‌ و اشك‌، طعنه‌ به‌ بي‌دردي‌ام‌ مزن ‌ آگه‌ نه‌اي‌ ز سوز دلم‌ يك‌ به‌ يك‌ هنوز

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

وقت‌ است‌ وقت‌، با دل‌ نالان‌ گريستن‌ مانند ابر شوق‌ بسامان‌ گريستن‌
دارم‌ ز سيل‌ و چشم‌، دو شاهد كه‌ درگرفت ‌ دامان‌ و جيب‌ كوه‌ و بيابان‌ گريستن‌
از عشق‌ تا به‌ حسن‌، همه‌ شور ماتم‌ است‌ يعقوب‌ تا به‌ يوسف‌ كنعان‌ گريستن‌
هرگاه‌ جلوه‌ كرد به‌ دل‌، ياد كربلا صف‌ها كشيد با صف‌ مژگان‌ گريستن‌
دولاب‌ باش‌ و مشرب‌ دل‌ اضطراب‌ كن‌ با هاي‌هاي‌ شوق‌ پريشان‌ گريستن‌
نگذاشت‌ در بساط‌ دل‌، افسوس‌ ناله‌اي ‌ آن‌ گريه‌ كرده‌ايم‌ كه‌ نتوان‌ گريستن‌
از صبر نيست‌ گر نم‌ اشكم‌ به‌ ديده‌ نيست ‌ نگذاشته‌ است‌ آتش‌ پنهان‌ گريستن‌

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

بي‌ چشم‌ تر مباش‌ كه‌ ايّام‌ ماتم‌ است‌ تا چون‌ حباب‌ در گرهت‌ نقدي‌ از دم‌ است‌
دشمن‌ به‌ درد آمد و ابليس‌ خون‌ گريست ‌ هي‌ اين‌ چه‌ شيون‌ و چه‌ مصيبت‌ به‌ عالم‌است‌؟
سر كن‌ درود ناله‌، گل‌افشانِ اشك‌ باش‌ خون‌ شو تمام‌ ديده‌ و دل‌ گر تو را غم‌ است‌
آتش‌ در آن‌ دلي‌ كه‌ از اين‌ غصّه‌ آب‌ نيست ‌ پر خاك‌ باد رخنة‌ چشمي‌ كه‌ بي‌نم‌ است‌
الفاظ‌ تيره‌ روز، معاني‌ شكسته‌ دل ‌ هر سطر روي‌ صفحه‌ سر زلف‌ درهم‌ است‌
چون‌ شعلة‌ چراغ‌ در اين‌ تندباد غم‌ بر فرق‌ روزگار طپان‌، عرش‌ اعظم‌ است‌
افسرده‌دل‌ ني‌ام‌ همه‌ شكر محبتم‌ گر سينه‌ بي‌فغان‌ و اگر ديده‌ بي‌نم‌ است‌

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

فرياد از اين‌ مصيبت‌ و زين‌ درد خونچكان‌ زخم‌ هزار نشتر الماس‌ و نبض‌ جان‌
اين‌ ظلم‌ و اين‌ تعدّي‌ و اين‌ بي‌ مروّتي ‌ فرياد از اين‌ مصيبت‌ ناديده‌ كن‌ فكان‌
نالد چنين‌ درون‌ شكم‌ چون‌ دلِ جرس ‌ اشك‌ است‌ يار قافلة‌ پير و نوجوان‌
زين‌ ماجرا نه‌ خاك‌ به‌ خون‌ شست‌ روي‌ خويش ‌ كز غم‌ هنوز جامه‌ كبود است‌ آسمان‌
زين‌ برق‌ شعله‌ فتنه‌ كه‌ بر خشك‌ و تر فتاد درياست‌ آب‌ ديده‌، جگر خون‌ شده‌ است‌ كان‌
ديگر ز تلخكامي‌ اين‌ ماجرا مپرس‌ حنظل‌ دهان‌ و زهر هلاهل‌ شود بيان‌
در خلوت‌ غمي‌ كه‌ سپندم‌ در آتش‌ است ‌ نامحرم‌ است‌ گريه‌ و بيگانه‌ام‌ فغان‌

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

آهي‌ كه‌ دل‌ به‌ ياد امامين‌ مي‌زند برق‌ بلا به‌ خرمن‌ كونين‌ مي‌زند
در صبح‌ حشر همچو شفق‌ سرخ‌رو شود هركس‌ كه‌ دم‌ ز مهر امامين‌ مي‌زند
ايزد ز قهر چون‌ سگ‌ ديوانه‌، خصم‌ را پيوسته‌ سنگ‌ لعن‌ به‌ دارين‌ مي‌زند
فرياد كز كمان‌ جفا چرخ‌ كينه‌توز ناوك‌ به‌ سيّدين‌ شهيدين‌ مي‌زند
از برق‌ تا ز لعن‌ عدو تر نمي‌شود گيرم‌ ز بيم‌ غوطه‌ به‌ بحرين‌ مي‌زند
در شيوني‌ كه‌ نالة‌ مرغان‌ جن‌ و انس ‌ هر لحظه‌ شعله‌ در پر نسرين‌ مي‌زند
خون‌ مي‌شوم‌ كه‌ ناله‌ چرا سرنمي‌كشد ني‌ خون‌ ديده‌ موج‌ ز عينين‌ مي‌زند

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

ماه‌ محرم‌ آنچه‌ توان‌ كرد، ناله‌ است ‌ تيري‌ كه‌ جاي‌ خود به‌ نشان‌ كرد، ناله‌ است‌
مي‌نال‌ تا به‌ اين‌ رسنت‌ جا شود به‌ عرش ‌ ‌ رندي‌ كه‌ كار عشق‌ به‌ جان‌ كرد، ناله‌ است‌
جز نوحه‌ گردِ ظلمت‌ غم‌ را كه‌ مي‌برد ‌ روشن‌ كه‌ شمع‌ ماتميان‌ كرد، ناله‌ است‌
سيراب‌ كرده‌ باغ‌ نيازم‌ گداز شوق‌ ‌ از ديده‌ جوي‌ خون‌ كه‌ روان‌ كرد، ناله‌ است‌
در پنبه‌زار جان‌، شرر افشاند جوش‌ اشك‌ ‌ با دل‌ كه‌ كار مه‌ به‌ كتان‌ كرد، ناله‌ است‌
در سينه‌ دل‌ نماند كه‌ آهي‌ توان‌ كشيد ‌ ممنون‌ مرا كسي‌ كه‌ به‌ جان‌ كرد، ناله‌ است‌

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

نگذاشت‌ غصّه‌، نامِ دلِ شاد بر زمين‌ ‌ گرديد بهر حلقة‌ ماتم‌، فلك‌ نگين‌
گر پاي‌ حكم‌ دوست‌ نمي‌بود در ميان ‌ ‌ دست‌ جفاي‌ چرخ‌ شكستي‌ در آستين‌
كردند برگ‌ريز پر و بال‌ بر فلك‌ ‌ قدسي‌ نسب‌ ملائكه‌ از ماتمِ چنين‌
زين‌ غصّه‌ در عذاب‌، كسي‌ همچو من‌ مباد ‌ گرديده‌ هر رگم‌ به‌ بدن‌ ميل‌ آتشين‌
ماند به‌ شمع‌ كشته‌ سيه‌پوش‌ كعبه‌اش‌ ‌ زين‌ تندباد حادثه‌ در بزمگاه‌ دين‌
از بسكه‌ تلخ‌كام‌ از اين‌ بيش‌ غصّه‌ شد ‌ چون‌ مار موج‌ زهر بود، موج‌ انگبين‌
پنهان‌ چو آتش‌ ته‌ خاكسترم‌ هنوز ‌ يعني‌ به‌ آرميدگي‌ ظاهرم‌ مبين‌

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

زين‌ صرصر بلا كه‌ جگر باخت‌ روزگار ‌ قنديل‌ عرش‌ ريخت‌ چنان‌ كز درخت‌ بار
گردد زبان‌ چو كورة‌ حدّاد، شعله‌ خيز ‌ اين‌ برق‌ فتنه‌گر به‌ زبان‌ آورد گزار
داغم‌ از اين‌ مصيبت‌ عظمي‌ همين‌ نه‌ من ‌ ‌ در دود و آتش‌اند اگر ليل‌ و گر نهار
جانها خراب‌ قالب‌ و بي‌جان‌ خراب‌تر ‌ تصوير شست‌ نقش‌ خود از چشم‌ اشكبار
يك‌ دانه‌ دل‌ نماند كزين‌ برق‌ غم‌ نسوخت ‌ ‌ در هيچ‌ خرمني‌ نفتد يارب‌! اين‌ شرار
واكرده‌ نسخه‌ قصص‌الانبيا بود ‌ از سوي‌ كربلا چو غباري‌ شود دچار
هرچند هر كسي‌ به‌ هوايي‌ ز جا رود ‌ غم‌هاي‌ روزگار بود گرچه‌ بي‌شمار

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

زين‌ ماجرا كه‌ آفت‌ ادراك‌ شد شنيد ‌ از گريه‌ عين‌ علم‌ بود ديدة‌ سفيد
از زخم‌ خونچكانِ شهيدان‌ كربلا ‌ ماند به‌ آن‌ انار كه‌ از پختگي‌ چكيد
ديگر ز ابر فتنه‌ ندانم‌ چه‌ برق‌ جست‌ ‌ كاتش‌ چو رنگ‌ در گل‌ هر قطره‌ خون‌ دويد
خون‌ شد خِرد ز ديدة‌ انديشه‌ پاك‌ ريخت ‌ ‌ زين‌ فتنه‌خيز حادثة‌ چاره‌ ناپديد
زين‌ غم‌ ز خامه‌ حرف‌ فتد اشك‌ لاله‌گون ‌ ‌ خوناب‌ ارغوان‌ چكد از شاخِ مشك‌ بيد
كس‌ چون‌ رقم‌ زند كه‌ در اين‌ ماجرا سخن ‌ ‌ يك‌ قطره‌ خون‌ شد از سر نوك‌ قلم‌ چكيد
تا هست‌ قوّت‌ صلواتم‌ هجوم‌ شوق ‌ ‌ فرصت‌ نمي‌دهد كه‌ كنم‌ لعن‌ بر يزيد

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

از دستبرد چرخ‌ و سبكدستي‌ قضا ‌ هر سال‌ تازه‌ مي‌شود اين‌ كهنه‌ ماجرا
كافر مزاج‌ سنگدلان‌ هي‌ چه‌ كرده‌اند ‌ ني‌ بيم‌ بازپرس‌ و نه‌ انديشة‌ جزا
زين‌ ماجرا، هنوز ندامت‌ كشد فلك‌ ‌ زين‌ غم‌، هنوز دستِ تأسف‌ زند قضا
جز انبيا كه‌ ديد جفايي‌ كه‌ ديده‌اند ‌ اين‌ بسملانِ قدس‌، شهيدان‌ كربلا؟
ناز و نياز عشق‌ بود، ورنه‌ نامشان ‌ ‌ احياي‌ مرده‌ باشد و هر درد را دوا
هر چند جزع‌ ] و [ فزع‌ نباشد تهي‌ ز اجر ‌ مقدور تا بود صلوات‌ است‌ مدعا
فرياد! عالمي‌ به‌ خروش‌ است‌ و من‌ خموش ‌ ‌ در اينچنين‌ مصيبت‌ عظمي‌ چرا چرا؟

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

از حرف‌ ماجراي‌ حسين‌ و غم‌ حسن ‌ ‌ چون‌ زخم‌ تازه‌، چشمة‌ خون‌ مي‌شود دهن‌
ماه‌ محرّم‌ آمد و ياد زمانه‌ داد ‌ واويلنا خروش‌ برآمد ز مرد و زن‌
در عالم‌ خيال‌، خرد منشيانه‌ دوش ‌ ‌ مي‌خواست‌ زين‌ مصيبت‌ عظمي‌ رقم‌ زدن‌
معني‌ ز لفظ‌ خاك‌ سيه‌ مي‌كند به‌ سر ‌ بين‌السطور چاك‌ گريبان‌ زده‌ سخن‌
خواهم‌ همين‌ ز بخت‌ مدد كز گل‌ درود ‌ پيوسته‌ صبح‌ و شام‌ رسانم‌ چمن‌ چمن‌
آگه‌ ز حال‌ خويش‌ ني‌ام‌، سخت‌ بيدلم ‌ ‌ از برق‌ اين‌ نهيب‌ شوم‌ بسكه‌ دنگ‌ من‌
هنگامه‌ساز جوش‌ طپش‌ آه‌ دل‌ چه‌ شد؟ ‌ زين‌ پيش‌ همچو شمع‌، چه‌ خلوت‌، چه‌ انجمن‌

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

زين‌ ماجرا وجود و عدم‌ گريه‌ مي‌كند ‌ دست‌ طپش‌ به‌ گردن‌ هم‌ گريه‌ مي‌كند
از كاينات‌ دود برآورد هاي‌هاي‌ ‌ كرسي‌ و عرش‌ و لوح‌ و قلم‌ گريه‌ مي‌كند
خلدش‌ حلال‌ و آتش‌ دوزخ‌ شود حرام ‌ ‌ زين‌ درد هر كه‌ يكدوسه‌ دم‌ گريه‌ مي‌كند
برق‌ جهان‌ گداز همين‌ شيون‌ است‌ و بس ‌ ‌ حال‌ عرب‌ مپرس‌، عجم‌ گريه‌ مي‌كند
زين‌ ماجرا كه‌ خرد و بزرگ‌ از در خروش‌ ‌ مور ضعيف‌ ناله‌ و جم‌ گريه‌ مي‌كند
زين‌ غصه‌ واي‌ دل‌ كه‌ ز محرومي‌ حضور ‌ در خاك‌ هم‌ نديم‌ و ندم‌ گريه‌ مي‌كند
خاموشي‌ام‌ گمان‌ نبري‌ كز فسردگي‌ است‌ ‌ در ماتمي‌ كه‌ دير و حرم‌ گريه‌ مي‌كند

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

وقت‌ است‌ آتشين‌ روش‌ ناله‌ سر كنيد ‌ سوزان‌ شوق‌ يك‌ مژه‌ چون‌ شمع‌ تر كنيد
رسم‌ است‌ هر درخت‌ پس‌ از سال‌ بر دهد ‌ نخل‌ فغان‌ ز لخت‌ جگر بارور كنيد
شايد قبول‌ مصرع‌ آهي‌ كند سپند ‌ افشان‌ ز خون‌ ديده‌ بياض‌ سحر كنيد
بر ساز و برگ‌ عيش‌ و طرب‌ پشت‌ پا زنيد ‌ شرمي‌ ز روي‌ حضرت‌ خيرالبشر كنيد
سازيد خاك‌ بستر راحت‌ چو نقش‌ پا ‌ در مشق‌ ناله‌، كسب‌ هوا چون‌ شرر كنيد
باشيد شب‌ در آب‌ و در آتش‌ ز اشك‌ و آه‌ ‌ چون‌ شمع‌، صبح‌ خاك‌ مذلّت‌ به‌ سر كنيد
تا پر زند سخن‌، نفسم‌ دود مي‌كند ‌ اندك‌ به‌ من‌ ز ديدة‌ باطن‌ نظر كنيد

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

يارب‌! چه‌ شد كه‌ شوق‌ بسامان‌ نمي‌رسد ‌ آهم‌ به‌ لب‌، سرشك‌ به‌ مژگان‌ نمي‌رسد
دستي‌ به‌ جيب‌ چرخ‌ فغانم‌ نمي‌زند ‌ اشك‌ شكسته‌ پاي‌ به‌ دامان‌ نمي‌رسد
بويي‌ نمي‌رسد، گل‌ داغي‌ نمي‌دمد ‌ دود اثر ز آتش‌ پنهان‌ نمي‌رسد
خوناب‌ دل‌، نگار گريبان‌ نمي‌شود ‌ لخت‌ جگر به‌ دامن‌ مژگان‌ نمي‌رسد
صرف‌ شكست‌ هركه‌ در اين‌ غم‌ نمي‌شود ‌ چون‌ توتيا به‌ چشم‌ عزيزان‌ نمي‌رسد
بر روي‌ دل‌ ز چاك‌، دري‌ وا نمي‌شود ‌ دست‌ مرا چه‌ شد به‌ گريبان‌ نمي‌رسد
معلوم‌ شد كه‌ مهر و وفا كرد كار خويش ‌ ‌ سهل‌ است‌ گر سرشك‌ به‌ مژگان‌ نمي‌رسد

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

كارم‌ تمام‌ از دل‌ ناشاد من‌ شود ‌ بيدار، بخت‌ خفته‌ به‌ فرياد من‌ شود
روشن‌ سوادتر شود از شمع‌ آفتاب‌ ‌ دل‌ مرده‌اي‌ كه‌ زنده‌ به‌ ارشاد من‌ شود
عجزم‌ تمام‌ و تشنة‌ موج‌ ترحمم ‌ ‌ شمشير آب‌ در كف‌ جلّاد من‌ شود
هرگه‌ به‌ پادشاه‌ شهيدان‌ كربلا ‌ ماتم‌ طراز شوق‌ خدا داد من‌ شود
اشكم‌ ز تاج‌ عرش‌ زند موج‌ چون‌ گهر ‌ گردون‌، سپند شعلة‌ فرياد من‌ شود
بي‌ كينه‌ آفرين‌ نبود لطف‌ روزگار ‌ ترسم‌ كه‌ صيد كس‌، دل‌ ناشاد من‌ شود
حرفم‌ خطاست‌، دهر كدام‌ است‌، چرخ‌ كيست‌؟ ‌ تا آنكه‌ برق‌ خرمن‌ ايجاد من‌ شود

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

ذوق‌ صفاي‌ وقت‌ چو صيدي‌ شد از كمند ‌ چون‌ گردباد كرد كدورت‌ عَلَم‌ بلند
آه‌ اين‌ چه‌ ماتم‌ است‌ كه‌ گلزار روزگار ‌ نيلوفري‌ بهار شد از نيلگون‌ پرند
عام‌ است‌ بسكه‌ آتش‌ اين‌ غم‌ نمي‌كشد ‌ جز ياحسين‌ شعله‌ صدايي‌ ز دل‌ سپند
پشت‌ فلك‌ دوتاست‌ كه‌ هي‌! اين‌ چه‌ ماجراست ‌ ‌ روي‌ زمين‌ نخورد چنين‌ سيليِ گَزند
قدسي‌نژادْ تخت‌نشينان‌ كربلا ‌ در خاك‌ غربتند طپان‌ زار و مستمند
در يك‌ اثر ز حكمت‌ اين‌ ماجرا نيافت‌ ‌ هرچند سعي‌ خون‌ جگر شد ز چون‌ و چند
حيرت‌ خموش‌ كرد مرا، ورنه‌ پيش‌ از اين‌ ‌ پيوسته‌ ناله‌خيز چو ني‌ بود بندبند

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

اي‌ خسروان‌! كه‌ دين‌ ز شما صاحب‌ آبروست ‌ ‌ با آب‌ همچو گوهر و چون‌ گل‌ به‌ رنگ‌ و بوست‌
امكانِ تنگ‌ حوصله‌ دركش‌ نمي‌كند ‌ دانا علوِّ قدرِ شما را خدا نكوست‌
گيرم‌ به‌ سجده‌ فرش‌ كند جبهة‌ نياز ‌ روي‌ سياه‌ همچو نگين‌، حاصل‌ عدوست‌
بلبل‌ به‌ ناله‌ آمد و گلشن‌ به‌ خون‌ طپيد ‌ گل‌ سينه‌ چاك‌ كرده‌ و سنبل‌ گشاده‌موست‌
پايي‌ است‌ قهر دوست‌ كه‌ بر ديده‌ جاي‌ اوست‌ ‌ دستي‌ است‌ تيغ‌ يار كه‌ در گردن‌ آرزوست‌
پير دومو زمانه‌ ز روز و شب‌ خود است‌ ‌ زين‌ ماجرا كه‌ ديدة‌ كونين‌ همچو جوست‌
سوز و گداز عشق‌ به‌ خاموشي‌ام‌ كشيد ‌ خوش‌باده‌اي‌ است‌ دَرد كه‌ بي‌ دُرد گفتگوست‌

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

آه‌، آن‌ زمان‌ كه‌ تيغ‌ به‌ كف‌ مرتضا رسد ‌ داور به‌ داد حضرت‌ خيرالنّسا رسد
چون‌ ذوالفقار قهر دو بالاي‌ روزگار ‌ اي‌ كافرانِ دشمنِ دين‌! بر شما رسد
عرش‌ خدا سلام‌ و فلك‌ سجده‌ مي‌كند ‌ تا خود علوِّ شانِ شهيدان‌ كجا رسد؟
تا دستگاه‌ منصب‌ قرب‌ شما كراست‌؟ ‌ تشريف‌ پاي‌بوس‌ شما تا كرا رسد؟
روزي‌ رسد كه‌ تنگ‌ شود عرصة‌ قبول ‌ ‌ روزي‌ رسد كه‌ كار عمل‌ بر جزا رسد
افتد عدو به‌ دوزخِ گندِ نفاق‌ خويش ‌ ‌ از جام‌ صدق‌، رزق‌ محبّانْ صفا رسد
در درسگاه‌ عشق‌ كه‌ تكرار، رسم‌ نيست‌ ‌ تقرير خامشي‌ است‌ چو نوبت‌ به‌ ما رسد

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

زين‌ غم‌ كه‌ نيش‌ زد به‌ رگ‌ جانم‌ آفرين‌ ‌ خوناب‌ دل‌ دويده‌ به‌ دامانم‌ آفرين‌
گاهي‌ خيال‌ گريه‌ و گاهي‌ هواي‌ آه‌ ‌ سر مي‌دهد به‌ كوه‌ و بيابانم‌ آفرين‌
چون‌ ابر، جاي‌ قطره‌ ز من‌ درد مي‌چكد ‌ آشفته‌تر ز اشك‌ يتيمانم‌ آفرين‌
هرگه‌ كه‌ سر زند ز كسي‌ حرف‌ كربلا ‌ دامن‌ زند بر آتش‌ پنهانم‌ آفرين‌
دستم‌ به‌ دشمنان‌ لعين‌ چون‌ نمي‌رسد ‌ هر لحظه‌ از درود گل‌افشانم‌ آفرين‌
منّت‌ كشم‌ ز عشق‌ كه‌ طوفان‌گداز شوق‌ ‌ سيراب‌ كرده‌ گلشن‌ ايمانم‌ آفرين‌
زين‌ پيش‌، ناشتا شكنِ غصّه‌ بود دل ‌ ‌ كار جگر فتاد به‌ دندانم‌ آفرين‌

دل‌ سوخت‌ در هواي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا
جان‌ نيز از براي‌ حسين‌ و حسن‌ مرا

 

» ارسال صفحه برای دوستان

 

بازگشت به فهرست کتاب

پادشاه است حسين

 

Soreie Mehr - Header

تمامی حقوق اين پايگاه متعلق به شرکت سوره مهر می باشد. استفاده از مطالب اين پايگاه با ذکر منبع، مجاز است.

تعداد بازديد از صفحات: 61261068